TweEdehands bij ‘t Klomperschuurtje in Ede: ‘Ik heb geen therapie nodig, ik moet gewoon naar de kringloop’

6 juni 2026 om 06:12 Maatschappelijk Nieuws uit Ede TweEdehands

DE KLOMP De aanhouder wint. Dat is de ongeschreven regel van de kringloopwinkel. Tussen de vergeelde romannetjes, stapels Boerenbont-servies en verweesde pastamachines ligt altijd wel een pareltje te wachten op een tweede leven. Maar wie duikt deze schatten op? En wat is het verhaal achter deze vondsten? We nemen een kijkje bij kringloopwinkel ‘t Klomperschuurtje in De Klomp.

door Elyse van den Brink

Als groot liefhebber van kringloopwinkels en tweedehandsmarktjes in binnen- én buitenland moet ik tot mijn spijt en schaamte bekennen dat ik tot voor kort nog nooit van ‘t Klomperschuurtje gehoord had. Als ik op deze zaterdag in mei op mijn fiets spring en richting de Griftweg - nog nét op het randje van Ede - rijd, wordt het me direct duidelijk waar ik moet zijn. Zelfs van een afstandje zijn de geparkeerde auto’s niet te missen. Blijkbaar wisten anderen allang van deze kringloop af. 

WANKELE STAPEL

Ik loop het erf op en de eerste indruk die ik krijg, is die van een vrouw die met haar handen vol richting de parkeerplaats loopt. Ze kan amper over de wankelende stapel spullen heen kijken. Dat is alvast veelbelovend, denk ik bij mezelf. 

Bij het gebouwtje waar mensen spullen dag en nacht kunnen doneren - behalve op zondag - tref ik Melia Hop, vrijwilligster van het eerste uur. ‘t Klomperschuurtje opende de deuren in 2010 op initiatief van de familie Van Roekel. ,,Mijn tante begon toen met de verkoop in de leegstaande varkensschuur en ik ben haar gaan helpen”, vertelt Melia. ,,Na haar overlijden mochten we de ruimte gelukkig blijven gebruiken. En in de loop der jaren werd het winkeloppervlak uitgebreid.” Al sinds het begin gaat de gehele opbrengst naar gehandicaptenzorg: werkcentrum Veldheim van zorgorganisatie Adullam in Ede en De Schutse in Kesteren. 

PRETPARK

Voordat Melia en ik de voormalige varkensschuur inlopen, valt mijn oog op de kassa. Het is een buitenloketje dat de plek bijna de uitstraling geeft van een kleinschalig pretpark. Maar laten we wel wezen: voor veel vaste klanten ís dat het ook. Een Oudhollands tegeltje op het loketje slaat de spijker op zijn kop: ‘Ik heb geen therapie nodig, ik moet gewoon naar de kringloop’, is erop te lezen.

Binnen is van een varkensschuur weinig meer te bekennen. De winkel is knus, sfeervol en overzichtelijk. Je ziet in alles de aandacht voor detail: spullen zijn op kleur gesorteerd, glazen staan keurig in het gelid en alles heeft een duidelijke afdeling. Boeken hebben een vaste, overzichtelijke prijs van 1 of 1,50 euro. In de hoek ligt een berg knuffels. ,,Die zijn gratis”, legt Melia uit. ,,Prijzen is soms lastig, en zo is het een leuk extraatje. We krijgen er toch veel binnen.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Een Oudhollands tegeltje op het loketje slaat de spijker op zijn kop: ‘Ik heb geen therapie nodig, ik moet gewoon naar de kringloop’, is erop te lezen.  - Elyse van den Brink

Binnen is van een varkensschuur weinig meer te bekennen. De winkel is knus, sfeervol en overzichtelijk. - Elyse van den Brink

JARGON

De sfeer onder de vrijwilligers zit er goed in, blijkt wel uit het interne jargon. We lopen langs een kast met drogisterijartikelen. ,,Dat noemen we hier ons ‘Kruidvat’”, zegt Melia met een grijns. ,,Dan zeggen we tegen elkaar: staat het Kruidvat er wel weer netjes bij? En die wand vol kettingen en sieraden daarachter, dat is ‘Van Manen’, de juwelier.”

Het is hard werken voor de groep van ongeveer tien vrijwilligers, waarvan er zo’n zes in de verkoop actief zijn. Zelfs al is de winkel maar één keer per maand open - elke eerste zaterdag. ,,Elke keer hebben we een ander thema”, zegt Melia. ,,En het moet er piekfijn uitzien allemaal. Dat betekent spullen omgooien, binnengekomen donaties nakijken, spellen controleren, sjaals opnieuw vouwen. Noem maar op.”

Het moet er piekfijn uitzien allemaal

KOFFIEMEISJE

Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. ,,Waar is het koffiemeisje?”, roept Melia ineens. Even later verschijnt vrijwilligster Cora met een dienblad vol dampende koffie, thee en een schaaltje met speculoos. Ze geniet zichtbaar van de drukte. ,,Mensen gaan zo makkelijk met spullen om. Ze kopen en dumpen dingen alsof het niks is”, verzucht ze. ,,Gelukkig is er tegenwoordig wel weer meer bewustwording. Je bent wat dat betreft gelukkig nooit te oud om te leren.”

De jongste bediende is vandaag Yinthe. Zij loopt hier haar maatschappelijke stage vanuit het Ichthus College in Veenendaal. ,,Dat wilde ik hier graag doen, want dit is een soort van familie”, legt ze uit. Als ze me vervolgens de complexe familieband probeert uit te leggen, raak ik al snel de draad kwijt. Maar dat maakt niet uit; de tijdelijke stagiaire heeft het hier naar haar zin, vertelt ze me. 

(De tekst gaat verder onder de foto.)

We lopen langs een kast met drogisterijartikelen. ,,Dat noemen we hier ons ‘Kruidvat’”, zegt Melia met een grijns. - Elyse van den Brink

‘DEZE IS ANDERS’

Even later hoor ik een dochter zuchtend, doch lachend tegen haar moeder zeggen: ,,Heeft u er niet al een van hout?” Ik draai me om en zie haar moeder trots met een etagère van bewerkt persglas aan komen lopen. ,,Klopt, maar deze is echt anders. En hij is niet duur”, verdedigt ze zich. Ik vang de geamuseerde blik van haar dochter en bemoei me er lachend mee: ,,Jij hebt er in ieder geval ook wat aan als er straks allemaal lekkere dingen op liggen.” Gesterkt door dat argument rekent de vrouw haar nieuwe aanwinst daarna af. 

Verderop hoor ik twee jonge vrouwen met elkaar kletsen. Ze kenden elkaar niet voor ze naar binnen stapten, maar in de korte tijd dat ik hier nu ben, merk ik op dat gesprekken hier als vanzelf lijken te beginnen. ,,Lekker goedkoop, hè?” zegt een van de vrouwen, die haar winkelmandje al aardig vol heeft liggen. Verontwaardigd vertelt ze over icepacks die ze in een andere kringloopwinkel voor 3,50 euro had zien liggen, terwijl ze nieuw in een bekende budgetwinkel voor een euro in de schappen liggen. ,,Hier zijn de prijzen nog normaal”, zegt ze. 

Haar gesprekspartner Louisa komt hier om die reden ook graag. ,,Tijdens mijn eerste bezoek, kwam ik thuis met twee grote shoppers vol voor maar 25 euro. Ik koop graag vintage spullen en hier is het aanbod gewoon heel goed en betaalbaar. Dat is in deze tijd erg welkom”, legt ze uit. ,,En het is goed voor het milieu, natuurlijk. Ik ga altijd vrolijk weer naar huis.” De buit van vandaag is misschien niet heel bijzonder, maar wel nuttig: ,,Ik heb wat wijnglazen - daar doe ik dan alleen geen alcohol in, want ik drink niet - en mijn partner heeft espressokopjes gevonden.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Louisa komt graag bij ‘t Klomperschuurtje. De buit van vandaag is misschien niet heel bijzonder, maar wel nuttig. - Elyse van den Brink

VOOR DE KLEINKINDEREN

Al bij binnenkomst viel mijn oog op gebreide poppenkleertjes. En als ik weer naar de kinderafdeling loop, zie ik dat een klant een schattig setje in haar handen heeft, naast een opvallende rood-met-zwarte-stippen flamenco-jurk. ,,Ik zag ‘m en dacht direct: die gaat mee. Voor mijn kleindochter”, straalt de vrouw, die Alie heet. 

Toevallig neust een paar meter verderop nóg een Alie. Sinds haar pensioen heeft ze eindelijk wat meer tijd voor haar kringloophobby. Ook zij heeft iets gescoord voor haar kleindochter. ,,Ze is anderhalf en op die leeftijd spelen ze maar zo kort met speelgoed. Het is eigenlijk zonde van het geld om alles nieuw te kopen. Daarom zoek ik het graag tweedehands. Vandaag speur ik naar leuke dingen voor in de zandbak.”

Na deze gezellige indrukken ga ik weer op huis aan. Voordat ik op mijn fiets spring, werp ik nog even een blik op de spreuk bij het buitenloketje. En ik geef ze groot gelijk: een uurtje kringlopen is veel leuker dan therapie. En nog goedkoper ook. 

In de rubriek TweEdehands bezoekt Ede Stad Plus kringloopwinkels in de hele gemeente. Meer lezen? Je vindt alle afleveringen in dit dossier.