Boer zoekt vrouw

Aaaaaaaarrrrrrgggghhhhhh! Zondagavond heb ik op TV een aflevering gemist van ‘Boer zoekt vrouw’. Ook de DVD-speler stond niet scherp. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik deze serie met Yvon Jaspers stiekem zeer vermakelijk vind. Al is het alleen maar om je te verkneukelen bij al dat gestuntel van deze heren die naarstig op zoek zijn naar...ja, naar wie eigenlijk?

De boeren blijken erg gefixeerd op de noeste arbeid die het agrarische leven met zich meebrengt. Ze lijken het dikwijls belangrijker te vinden dat hun toekomstige vrouw weet hoe ze mest aan een hooivork steekt of een zuignap aan een uier hangt dan dat ze erachter komen wat voor ‘vlees’ ze in de kuip hebben. De gesprekjes die gevoerd worden zijn meestal stuitend oppervlakkig, als Wietse daar al aan toekomt (hij is het toppunt!).

Als kijker denk je vrij snel door te hebben welke boeren en welke vrouwen leuk zijn en welke minder, maar het kan gebeuren dat je met deze tv-flardjes aardig op het verkeerde been wordt gezet. Bovendien zal de boer hopelijk beseffen dat het ècht leren kennen van de gekozen vrouw pas begint als de cameraploeg van zijn erf is vertrokken.

Maar grappig blijft het. Dat vindt ook Truida Ribbers uit Otterlo. Zij trekt de kar van een heuse lokale variant. Om de spoeling minder dun te maken, boog ze het concept om tot ‘Otterloër zoekt vrouw’. Dat zal ongetwijfeld tot hilariteit leiden. Ik heb begrepen dat de kandidaten al staan te dringen om mee te doen, dus dat komt goed. Samen met een witte fiets de Hoge Veluwe op en kijken naar burlende herten. Mmmwwhhhoeoeoe!!!