Columnist Juko de Vries heeft het deze week over hébben, hébben, hébben

EDE Ik verbaas me altijd weer over de tomeloze scheppingsijver van ontwerpers die ieder jaar weer nieuwe producten op de markt brengen. Producten die er eerst niet waren, maar door de grote menigte omarmd worden als. . . hébbedingen. Neem bijvoorbeeld de barbecue. De originele exemplaren op vier pootjes. Zo’n rechthoekige bak met een bakrooster, twee rode zijplaatjes waarin op variabele hoogte een draaispit kan worden gehangen. Iedereen kent ze wel. Jaren terug het summum om… te hébben. 

BLIJVERTJE

De wegwerpexemplaren. Met houtskool gevulde schaaltjes van aluminium waarop je, in no-time, je hamburger bakt. Als het vuur uit is, of je bent door je vlees heen, gooi je het ding gewoon weg of laat het achter waar je hebt gebarbecued. Is wel een blijvertje. O, zo handig om . . .te hébben. 

Daarna kwam het ‘Weber’-imperium. Zo’n zwarte halve bol met deksel. Zonder wielen op pootjes, met wielen op pootjes. Zonder temperatuurmeter of met temperatuurmeter in de deksel. 

Afsluitbaar, dus min of meer geschikt om je vlees makkelijker te laten garen. De ‘Webertjes’ waren er in allerlei varianten. Groot, klein, tafelmodelletjes. Ze gingen als warme broden over de toonbank. Je moést er wel eentje. . . hébben.

BUITENKEUKENS

Via skottelbraai en braadplaat kwamen we terecht bij de buitenkeukens. Ook op pootjes. Met of zonder wielen. Afzetblad links en rechts waarop je je tangen en borden met voedsel kon zetten. En ook die werden gretig aangekocht door talloze klanten. Wanneer je zo’n ding kon betalen, moest je die toch ook. . .hébben. De skottelbraai vond zijn weg naar menig kampeerder vanwege de multi-inzetbaarheid. Roosteren, bakken, drogen, geschikt voor aardappelen én vlees én groenten! En daarmee zat je al dicht tegen een complete maaltijd aan en dat met één en hetzélfde apparaat. Onmisbaar om te . . .hébben.

Inmiddels zijn we bij het summum van het buitenleven aanbeland. De Kamado ofwel het keramische ei of ‘Green Egg’. Het ei geeft aan het barbecueën net iets meer cachet dan wanneer je nog gebruik maakt van een Weber of oorspronkelijke barbecue.

Er zit een metertje op waarmee je, als het ware, de garingssnelheid van het vlees kunt aflezen. Die heb ik nog niet. Als het ooit zover komt, zou ik het liefst een zwart exemplaar van het groene ei willen . . .hébben.

door Juko de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.