Columniste Cynthia Lukassen gaat iets doen wat ooit onmogelijk leek: ‘Wandelend stilstaan bij de strijd’

EDE Een beetje zenuwachtig kijk ik uit naar aankomende zaterdag. Dan is het zo ver. Voor de negende keer ben ik aanwezig bij de Airborne Wandeltocht in Oosterbeek. Maar dit keer wordt het anders.

Aangezien mijn schoonfamilie erg betrokken is bij dit jaarlijkse evenement was mijn man in het begin van onze relatie al duidelijk: de eerste zaterdag van september altijd vrijhouden! Zo werkt mijn schoonmoeder dit jaar voor de 50e keer mee als vrijwilligster en lopen mijn man en dochter deze tocht al zo lang ze leven.

En ik? Ik zat elk jaar op een stoeltje aan de kant van de straat. Genietend van de bijzondere, saamhorige sfeer onder de wandelende mensenmassa die aan mij voorbijliep. Zelf deelnemen was voor mij geen reële optie.

SABOTAGE

Er werd destijds namelijk sabotage gepleegd in mijn lichaam. Elke dag stond ik een stukje vermoeider op, protesteerden mijn spieren een beetje harder en werd mijn weerstand een tikkie lager. 

Ik weet nog hoe ik zeven jaar geleden van ons huis in Kernhem naar de Parkweide liep voor een boodschap. Halverwege strandde ik op een bankje. Tranen in mijn ogen. Ik. Kon. Niet. Meer. Ik begreep het niet. Waarom konden andere mensen dit wel? En ik niet?

Het antwoord op deze vragen kwam zes jaar geleden. Toen de mol in mijn lichaam werd ontmaskerd. Zijn naam? Slaapapneu. Een geniepige sluipmoordenaar die je elke nacht letterlijk de adem beneemt en zo stukje voor stukje je lichaam verzwakt.

NIEUWE GRENZEN

Sindsdien strijd ik elke nacht samen met mijn slaapmasker tegen deze infiltrant, terwijl ik overdag werk aan het herstel van mijn lichaam. Door steeds voorzichtig nieuwe grenzen op te zoeken en te verleggen. Want wat kan ik eigenlijk met dit lijf dat nu met energie opstaat en steeds meer bewegingsvrijheid heeft? Het blijft een ontdekkingstocht.

Over drie nachtjes staat mijn nieuwste uitdaging voor de deur. Ik ga iets doen wat eerder onmogelijk leek. Tijdens de 77e Airborne wandeltocht trek ik mijn wandelschoenen aan en loop ik mee met mijn dochter, man, schoonvader en zwager.

Om wandelend stil te staan bij de strijd die hier 80 jaar geleden werd gestreden voor onze vrijheid. Een bewegingsvrijheid die niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt. Waar nog steeds in de wereld om gestreden wordt. 

Van de grote oorlogen tot persoonlijke gevechten die meestal in het dagelijks leven onzichtbaar blijven. En waar wij hier en nu elke dag moeiteloos van mogen genieten.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.