Column Cynthia Lukassen: ‘Jeugdzorg is geen luxe, maar een levenslijn’

EDE ‘Zoals de zee zich zou splitsen, splitsen mijn ouders. Onmogelijk. Ongelofelijk. Onwaar. Toch is het waar.’ Deze geschreven woorden brengen me terug naar toen. Mijn ouders waren gescheiden. De band met mijn vader verliep moeizaam. En mijn verwerking ook. Vechtend met angst, onzekerheid en verdriet lukte het me niet om uit het dal te komen. Was ik egoïstisch als ik aandacht van mijn vader wilde? Hoe kon ik nog geloven in de liefde? En wat was überhaupt het nut van het leven nog? Ik was toen 15 jaar.

AAN DE BEL BIJ JEUGDZORG 

Mijn moeder trok aan de bel bij jeugdzorg. Na een tijd op de wachtlijst mocht ik op gesprek komen bij een maatschappelijk werker. Het was fijn om met iemand te praten die niet oordeelde. Die al die mensen niet kende. En met me meedacht. Langzaam maar zeker krabbelde ik weer overeind.

Ik klap het dagboek dicht en slaak een zucht. In de daaropvolgende 25 jaar ben ik helaas wel vaker onderuit gegaan. Maar de scheiding van mijn ouders was mijn eerste grote val.

KLAPPEN VAN HET LEVEN

Je kunt de klappen van het leven helaas niet voorkomen, maar je kunt er wel mee om leren gaan. Nog steeds denken veel mensen dat ze dat alleen moeten doen. Dat hulp vragen in feite falen is. En dat ze zich altijd zo blij moeten voelen als een Tiktok dansje. Zo perfect als een Instagram post. Of zo succesvol als een LinkedInpost.

Momenteel krijgt 1 op de 7 Nederlandse jongeren hulp van jeugdzorg. Dat zijn ruim 474.000 jongens en meiden die op dit moment overeind worden geholpen.

DIEPE GAT VAN 20 MILJOEN

De plannen van het kabinet om vanaf 2026 jaarlijks 1 miljard euro te bezuinigen op de jeugdzorg maken me daarom ronduit boos. Net als het ‘ravijnjaar’ waar onze Nederlandse gemeentes in 2026 in gestort worden. De gemeente Ede buigt zich al maanden over het diepe gat van 20 miljoen euro in hun begroting voor aankomend jaar. Er worden ruim 300 opties grondig uitgezocht en doorberekend. Ik hoop dat dit niet gaat zorgen voor een groter gat in onze jeugdzorg. En dat Edese maatschappelijk werkers, jongerenwerkers en buurtcoaches door kunnen gaan met helpen van jonge Edenaren die op dit moment door hun eigen ravijnjaar gaan.

Zodat zij later – net als ik – 40 kaarsjes op hun verjaardagstaart uit kunnen blazen. Met plezier in het leven. Vertrouwen in de liefde. En de wetenschap dat je altijd op kan krabbelen uit een dal, put of zelfs een ravijn. 

Ook al voelt dat misschien onmogelijk. Ongelofelijk. Of onwaar. Toch is het waar.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.