Natuurcolumnist Michael de Vries doet geen kroegentocht, maar steenuilentocht

EDE Afgelopen week heb ik vakantie gehad. Mijn werk als leerkracht op een basisschool is soms zwaar, maar de vakanties zijn dan gelukkig wel even een lekkere afwisseling. Op het journaal ben ik veel beelden tegengekomen van allemaal Carnavalsfeesten met mensen in uiteenlopende outfits. Zelf moet ik er niet aan denken om ertussen te lopen eigenlijk. Carnaval op school is leuk. Gezellig voor een paar uurtjes, maar meer ook niet. Dus terwijl half Nederland aan het feesten is, ga ik op die momenten liever de natuur in. 

TWINTIG JAAR TERUG

Eigenlijk ga ik meer dan twintig jaar terug in de tijd. De tijd dat ik op het Marnix zat en ieder weekend hele dagen in de natuur kon zijn, terwijl klasgenoten hun eerste stapavondjes beleefden. We kwamen allemaal op maandag moe uit het weekend. Zij door het stappen, ik door twintig kilometer wandelen met verrekijker, statief en telescoop. De afgelopen dagen besloot ik dus om geen kroegentocht te doen, maar een echte steenuilentocht. Steenuilen kom ik zo heel af en toe tegen en meer dan zes jaar geleden had ik een plek waar ik ze weleens zag. Toen ik vorige week in de buurt was, besloot ik er toch weer even te gaan kijken. Ik ging ervan uit dat de steenuilen er niet meer zouden zitten, maar al bij aankomst zag ik hem in een boom zitten. Het voelde goed om dit lieve, kleine uiltje weer eens mooi op beeld te krijgen. Na een tijdje vertrok ik weer. 

IDEALE PLEKKEN

Een dag later startte mijn steenuilentocht. Bewust wilde ik op plekken kijken waar ze zouden kunnen zitten. Boerderijen met een oude schuur en een kleine boomgaard erbij zijn ideale plekken. De uil van een dag eerder zat er weer, met een partner. Dat was de eerste plek. Niet veel verder trof ik een tweede plek en een derde plek. Drie plekken met steenuilen, binnen een uur. Terwijl ik verder fiets zie ik nog een mooie plek. Een schuur met een opening in het dak, waar een steenuil zóu kunnen zitten. Ik fiets dichterbij, richt mijn verrekijker en zie dat een steenuil me aan zit te staren. Vier verschillende plekken dus, met in totaal vijf uiltjes. Natuurlijk maak ik van alle uilen enkele foto’s of een video, maar wil er ook niet té lang blijven staan om verstoring te voorkomen. Wat een bijzondere fietstocht was dit. 

En tja, áls ik dan ooit carnaval ga vieren, ga ik gewoon als steenuil.

Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.