Column Harrold Harbers over een haastige leefstijl: ‘Pelan-pelan’

EDE De afgelopen maand ben ik de kou ontvlucht en ben ik neergestreken aan de andere kant van de wereld. De reis bracht mij terug naar een land, waarvoor ik warme gevoelens koester. Die warme gevoelens komen door een eerdere tocht die kant op. Samen met mijn vriendin ben ik toen door Indonesië getrokken. Dit jaar hebben we dat dunnetjes overgedaan. Ik kan het iedereen aanraden een keer een kijkje te nemen aan die kant van de wereld. Het is een prachtig land met weelderige natuur, mooie stranden en heerlijk eten.

Het warmste gevoel koester ik voor de mensen daar. Ze zijn hartelijk, gastvrij en geïnteresseerd. Bij ons loopt dat toch vaak wat anders. We rennen met enige regelmaat voor een trein, we horen de conducteur niet door de muziek over de oordopjes en we slaken een diepe zucht als iemand bij het afrekenen vergeten is de bananen af te wegen.

In Indonesië hoef je niet zo heel veel moeite te doen om bij iemand thuis uitgenodigd te worden voor het eten. Terwijl hier vaak rond etenstijd zenuwachtig op het horloge gekeken wordt. Wat betekent dat het etenstijd is en je niet bent meegenomen in de afgewogen hoeveelheid aardappelen.

Het verkeer in Indonesië is chaotisch en onoverzichtelijk, maar als je oplet is het socialer dan het lijkt. Uiteraard reken ik de scooterpiraten op Bali dan niet mee. Wanneer iemand toetert is dat om zich kenbaar te maken of aan de andere verkeersgebruikers te laten weten dat ze er langs kunnen. Het knipperlicht wordt voor dezelfde functie gebruikt. Hier gebruiken we deze functies volgens het boekje of om onze frustraties naar de andere weggebruikers te uiten.

Hoewel ik volgens Nederlandse begrippen een rustige jongeman ben, heb ik daar toch vaak ‘pelan-pelan’ gehoord. Dit betekent zoveel als “rustig aan”. Nu vergelijk ik natuurlijk twee compleet verschillende werelden en culturen met elkaar en ben ik mij bewust van het feit dat wij ook de vruchten plukken van onze zeer actieve levensstijl. Maar toch denk ik dat het heel wat zou schelen als we wat meer naar elkaar zouden omkijken, verdraagzamer zijn voor elkaars verschillen, wat meer open te staan voor onze omgeving en af en toe ‘pelan-pelan’ te doen.

door Harrold Harbers

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.