Column Juko de Vries: ‘Engelen zonder vleugels, gewoon hier in Ede’

EDE ,,Mevrouw, u moet bedenken dat u vier marathons heeft gelopen!” ,,Ja, dat verneem ik ook wel! Ik ben doodmoe, kan ik u zeggen.”

Mijn schoonmoeder lag onlangs in ziekenhuis Gelderse Vallei. Ze had een veel te snelle hartslag, maar dacht dat het vanzelf wel zou overgaan. Ze heeft, zoals ze zelf zegt, met haar negenentachtig jaren de meeste piepers wel gegeten, maar nu was het toch echt even nodig om de boel te laten nakijken. Maar waar ik het eigenlijk over wil hebben is de zorg die ze heeft ontvangen. Wat er allemaal bij komt kijken en met welk geduld verplegend personeel en met welke deskundigheid doktoren besluiten nemen. Het is een heel traject waar u en ik ook zo maar in terecht kunnen komen.

Omdat het Hemelvaartsdag is en de eigen huisarts geen dienst heeft bellen we de huisartsenpost. Daar staat iemand ons te woord en stelt vragen om helder te krijgen hoe ernstig de situatie is. We willen namelijk niet onnodig de boel op kosten jagen. We vertellen wat we aangetroffen hebben en na wat vervolgvragen besluit men tot het sturen van een ambulance.

Het ambulanceteam komt niet veel later voorgereden. In alle rust gaat men aan de slag. Enkele korte vragen, onderzoek, hartfilm, infuus inprikken en mee naar het ziekenhuis voor observatie.

Eenmaal aangekomen volgt een intake. Een computer staat naast het bed en de verpleegster neemt het protocol door zodat zeker is dat er niets wordt vergeten. Intussen is de patiënt met plakkers aangesloten op de monitor. 

Dan gaat de zorg op verschillende niveaus tegelijk van start. Ergens in een keuken wordt eten klaargemaakt. Een laborant bepaalt van het afgenomen bloed de bloedwaardes. Een eerste medicatie wordt klaargemaakt. 

Een dienstdoende arts wordt op de hoogte gesteld van de nieuwe patiënt en zal na haar ronde langskomen voor het bespreken van een plan.

Daar tussendoor komen engelen zonder vleugels regelmatig langs om te kijken hoe het gaat. Even de bloeddruk opnemen, medicatie toedienen. Heeft u genoeg te drinken? Ze geven uitleg over de afdeling. Het belletje bij het bed. De bediening van de televisie. Hoe je eten kunt bestellen via de telefoon. Kwestie van kiezen van de menukaart en doorgeven aan de keuken. De meisjes die de bedden verschonen en de boel afnemen. Indrukwekkend wat er allemaal bij komt kijken. Geweldig met hoeveel zorg en liefde er gewerkt wordt aan herstel of verlichting. Geweldig dat er nog engelen zonder vleugels zijn, gewoon hier in Ede.

Het is gezien. Dank voor alles.  

door Juko de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.