Ingezonden brief: ‘Hier spreekt een oud-wethouder - met een knoop in de maag’
10 november 2025 om 16:56 Opinie Nieuws uit EdeEDE Soms schaam ik me als voormalig wethouder. Dat gevoel bekroop me na de informatieve bijeenkomst over het Openluchttheater (OLT). Niet omdat cultuur geen plek zou hebben in Ede - integendeel - maar omdat de manier waarop met de directe buren wordt omgegaan me echt raakt.
Rond 2016 sloot de gemeente met omwonenden een convenant. Geen romantiek, wel een eerlijk compromis. We wisten toen al: een openluchttheater met versterkte muziek in een woonwijk is zoeken naar het randje. Toch zei de buurt: ‘We denken mee’. Met heldere spelregels en een stevige toename van evenementen mocht het OLT bruisen, zolang de leefbaarheid van de wijk werd gerespecteerd. Dáár stond de gemeente voor in.
Wat wringt, is niet alleen de huidige drang om uit te breiden, maar vooral dat er jarenlang slordig is omgegaan met afspraken. Te lange soundchecks. Overschrijdingen van geluidvolumes. Voorstellingen over de eindtijd. Nachtelijke afbouw met ronkende vrachtwagens. Buren vroegen keer op keer om handhaving, maar voelden zich zelden gehoord. Zo slijt vertrouwen. Niet in één klap, maar druppel voor druppel.
In de recente raadsessie volgden grafieken en redeneringen waarom het ‘best wat harder’ kan - ‘want mensen betalen veel geld voor een kaartje’. Alsof woonrust minder weegt dan applaus. Alsof de vraag van de buren – ‘waarom gelden afspraken ineens niet meer?’ - minder telt dan de wens om er nóg een voorstelling bij te plakken. En als omwonenden met een professionele enquête hun ervaringen delen, worden die weggezet als ‘niet te duiden’. Maar het dagelijkse leven is geen spreadsheet: het is een kind dat wakker schrikt, een tuinavond waarop je elkaar niet verstaat, een nacht die te laat begint.
Laat ik ook dit zeggen: het OLT verliest zijn eigen ziel. Een openluchttheater is bedoeld voor buitenbeleving - koor, harmonie, theater, de zachte ruis van bomen. Het overdekte podium dat nu nodig is voor popconcerten belemmert juist die oorspronkelijk bedoelde voorstellingen. Het verkleint het speelveld voor amateurkunst en buurtprogramma’s en verschuift de nadruk naar luidruchtige evenementen die een openluchttheater in een woonwijk niet verdraagt. Zo ondergraven we het karakter van het OLT én de reden waarom het hier ooit is neergezet.
Voor mij is de hinder beperkt; ik spreek voor buren die het wél raakt. En ja, ik schaam me als oud-wethouder wanneer mensen vragen: ‘Hoe kan het dat afspraken terzijde worden geschoven?’ Het eerlijke antwoord zou moeten zijn: ‘dat kan ook niet’. Afspraken zijn niet vrijblijvend. Ze betekenen: minder voorstellingen boven meer decibellen; strakke eindtijden die we níet oprekken; nachtelijke rust in de wijk; en het eenvoudige recht op een zomeravond met open ramen, waar kinderen dóórslapen en je de vogels in eigen tuin weer hoort.
De wethouder Karin Bijl zei het donderdag zelf: ‘Een openluchttheater is per definitie nooit geschikt in een woonwijk’. Als je dat weet, vraag dan niet méér van de plek dan ze kan dragen. Herstel het vertrouwen en houd je stipt aan het oorspronkelijke kader, handhaaf consequent, luister oprecht naar de mensen die hier wonen. Eerst borgen, dan bouwen. Want cultuur bloeit pas echt als de buurt niet verwelkt.
Johan Weijland, wethouder Cultuur gemeente Ede 2014-2018
