Columnist Juko de Vries: ‘Van nabuurschap naar navelstaren’

EDE We leven steeds vaker langs elkaar heen. We zijn mopperaars geworden die over van alles en nog wat klagen. Daar waren we al goed in en de laatste decennia zijn we er nog beter in geworden! We klagen over het weer, de gemeente, de politie, de openbare ruimte, het verkeer, de prijzen aan de pomp of in de supermarkt. Terwijl we in zo’n rijk en goed georganiseerd land wonen. En ja, toegegeven, alles wordt duurder. Maar als we van het klagen zelf toch eens een verdienmodel konden maken. Dan zouden we schathemelrijk zijn. 

En dat idee alleen al moet ons het schaamrood op de kaken brengen. Want laten we eerlijk zijn, we zijn als land langzaam opgeschoven van een wij-cultuur naar een ik-cultuur. Een ieder voor zich en alles moet kunnen mentaliteit heeft zich als een olievlek uitgespreid. 

BEWAARD GEBLEVEN

Er is vandaag de dag nog wel iets van dat oude bewaard gebleven. Zoals het elkaar groeten op straat, het schoonvegen van het eigen erf. Die vorm van nabuurschap waarbij we oog blijven houden voor de ander. Voor elkaar klaar staan als het nodig is. 

Maar met de opkomst van het populisme, toch de politiek van de boosheid, neemt het gemopper over alles wat niet goed gaat verder toe. De schuld, als daar al sprake van zou zijn, wordt niet gezocht in eigen kring maar wordt makkelijk gelegd bij de ‘vreemdeling’ en bij hen die ‘anders’ zijn. 

Als bewakers van de joods-christelijke cultuur profileren deze partijen zich zogenaamd als hoeders van het eigene en strijden tegen al wat ‘vreemd’ is. Het komt dicht bij ‘Wiens Neerlands bloed door d’aadren stroomt, van vreemde smetten vrij!’. Maar als we allemaal een DNA-test zouden doen, zou duidelijk worden hoeveel lijntjes er lopen over de wereld waar we mee verbonden blijken te zijn. Vergelijk het eens met een schilderij. Daar mengt de schilder toch altijd weer de verf tot hij de juiste kleurschakering heeft gevonden. Een samenspel dat moet leiden tot een fraai schilderij. 

DIENSTBAAR

En al die verschillende kleuren, al die pigmenten maken het schilderij uiteindelijk tot wat het is. Daar is geen enkele kleur dominant, maar altijd dienstbaar aan de ander. Juist door het contrast of de juiste vermenging ontstaat die kleurenrijkdom waar de schilder naar op zoek is. En enkel dan creëert hij iets positiefs voor zichzelf én voor de ander. 

Dus lieve mensen, laat ieder in zijn waarde en leef naast en met elkaar. Wees niet dominant maar dienstbaar aan een ander. Het leven is immers maar kort.

door Juko de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.