Columnist Cynthia Lukassen: ‘Verwondertijd is echt niet niks’

EDE ,,Ga daar maar zitten mam.” Door mijn dochter word ik neergezet bij een lekker bankje in de zon. Tassen erbij. Snelle zwaai. ,,Dag mam!” En weg is ze. Verdwenen tussen alle andere kinderen in deze drukke speeltuin. Ik voel de zon mijn hoofd zachtjes verwarmen. Even sluit ik mijn ogen. Heerlijk.

Ik kijk om me heen of anderen ook zo aan het genieten zijn. Naast me wiegt een vader rustig een kinderwagen heen en weer, terwijl zijn duim onafgebroken over zijn telefoon beweegt. Even verderop zitten opa en oma naast elkaar op een bankje, ieder verdiept in een eigen scherm. Een man verderop helt voorover over zijn smartphone. En een moeder met lange golvende haren scrollt met beide handen door Instagram.

STILLE MOMENTEN

Ik vraag me af hoe dat is ontstaan. Dat elk stil moment meteen gevuld moet worden. Alsof even niets doen niet meer mag bestaan. Wachten op je kind. Zitten in de zon. Kijken naar wat er gebeurt om je heen. Het lijkt bijna ongemakkelijk geworden. Terwijl juist daar zoveel gebeurt.

We weten inmiddels dat ons brein rust nodig heeft. Geen constante stroom van beelden, berichten en indrukken. Maar ruimte. Even niksen. Je goed vervelen doet wonderen. En toch grijpen we steeds weer naar dat scherm. Alsof het een reflex is geworden.

’NIKSEN’ OPNIEUW LEREN WAARDEREN

Wellicht moeten we het woord ‘niksen’ opnieuw leren waarderen. Of beter nog: vervangen door iets anders. Want ‘niksen’ klinkt al snel als niets doen, en ‘vervelen’ als iets wat je liever vermijdt. Terwijl juist in dat onafgeleid aanwezig zijn iets anders kan ontstaan: verwondering.

Over kinderen die achter elkaar aan rennen tot ze omvallen van het lachen. Over een roodborstje dat landt op de glijbaan en al snel verschrikt weer opvliegt. Over de geur van lavendel die langswaait. Over een moeder die achter haar giechelende dreumes aan rent. Over een jongen die zijn snikkende broertje overeind helpt na een val. En over mijn dochter die eventjes in het voorbijgaan naar me zwaait.

Er is zoveel te zien als je niet afgeleid bent. Zoveel dat je mist als je steeds naar beneden kijkt. Daarom gun ik iedereen wat minder tijd met dat schermpje vol afleidingen. En vooral wat meer verwondertijd. Tijd waarin je even niets hoeft te volgen, behalve het leven dat gewoon voor je gebeurt. Gewoon in het echt. En geloof me: dat is echt niet niks.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.