Columnist Nando Eskes over op de schopstoel zitten: ‘Het is genoeg, mijn kind’

EDE Als columnist zit je altijd op een schopstoel. Niet met gebonden handen en voeten, gelukkig niet, als het goed is ben je vrij om te schrijven wat je wilt. Maar je zit wel op de wip. Op een gegeven moment wordt die wip omhoog geslingerd, zoals onzetaal.nl beschrijft, en word je voor ‘honderd of minder jaren verbannen’. Het genadige aan deze laatste zin is het woord ‘minder’. Dat woordje biedt hoop. En hoop, dat is iets waar de mens van leven kan.

Nu zit ik op de schopstoel van Ede Stad, ik voel de slinger al een beetje bewegen. Onlangs werd u gevraagd een eigen column op te sturen naar de redactie van Ede Stad. In een stad van 130.000 inwoners moeten er meer mensen te vinden zijn die elke twee weken een stukje kunnen schrijven. Ik hoop op veel reacties en dat er stukjesschrijvers van meerdere kunne en herkomst in de Ede Stad komen, dan de witte mannen die er nu in staan. Ga maar na, het cursiefje op pagina 3, het stukje op de pagina waar ik sta, het tweewekelijkse natuuronderwijs… geschreven door unieke mensen (ja, dat ook). 

Mensen als Hassan El Ghouti of Mustafa Celik, gastarbeiders die Edenaren werden, zouden ook hun gezicht kunnen laten zien. De Gelderlander laat al jaren een Syrische vluchteling humoristische stukjes schrijven over hoe hij ‘integreert’ (’Anwar burgert in’). De twee genoemde gastarbeiders vertelden onlangs in Cultura hoe ze hier kwamen, hoe hard ze werkten en hoe ze (dus?) Edenaar werden. Zo wonen er in mijn buurt ook mensen van allerlei herkomst. Misschien kent u wel iemand met duizend verhalen en waarschijnlijk een lange nacht, maar die de Nederlandse taal niet goed machtig is, dan zou je samen…?

Waar ik sinds begin jaren 90 in Ede woon, zag ik Ede groeien, de bevolkingssamenstelling veranderen, maar ook hetzelfde blijven. Ingeënt bij oude Edese families leerde ik Ede goed kennen. Met mij trok mee bevindelijke geloofskennis, als kleinzoon van ds. Wijnmaalen, in behoudende kringen in Ede welbekend. Ik weet dat mijn taal herkenning kon oproepen en verbinding kon geven, soms troost, soms ook onbegrip. Gods algemene genade, zoals Abraham Kuyper ooit schreef, blijft nog uitgestrekt over Ede. Was dat niet zo, dan zouden we nog meer verdrinken in een wereld van haat. 

We mogen blijven hopen, zolang deze goedheid nog over ons straalt. Ik hoop daarvan in Ede en de Edesche Concertzaal te blijven getuigen, tot God zegt, het is genoeg, Mijn kind.

God zegene u.

Reageren? Dat kan via nando@eskesmedia.nl..

Nando Eskes (nando@eskesmedia.nl) heeft een internetbedrijf en is oprichter van de Edesche Concertzaal.