Echtpaar maakt tocht van honderd dagen in Canada

20 februari 2008 om 00:00 Voorlezen Nieuws

Jan Keijzer, die binnenkort stopt bij Woonstede, heeft al vele ervaring met lange afstandsfietsen. In 2003 deed hij mee aan een monsterfietstocht van Vladivostok naar Scheveningen in 95 dagen, die bekend staat onder de naam Polioride. Deze tocht ging over een afstand van 12.500 km, dwars door Siberië, (Europees) Rusland, Letland, Litouwen, Polen, Duitsland en Nederland. Hitte, regen en kou, 1.600 km slechte, onverharde wegen ten oosten van het Baijkalmeer en eindeloos verlaten steppen.

EDE - ,,Het gaat nu echt vreselijk hard. Je hebt heel veel werk aan de voorbereiding. En aan sponsors, website en trainen, noem maar op. Thuis wil je ook alles op de rit hebben. Het gaat vreselijk hard, maar ik het er heel veel zin in.” Woorden van Aafke Keijzer, die samen met haar man Jan op de tandem in Canada van Coast to Coast gaat fietsen. Het tweetal vertrekt op 17 mei met het vliegtuig naar Vancouver. Aan het strand bij English Bay, waar een backpackerhotel is, stappen zij op de tandem voor een tocht van honderd dagen. Eindpunt is Halifax aan de oostkust. ,,Vermoedelijk gaan we half september weer terug.”

door Jan de Boer

Het tweetal koos voor een trip door Canada omdat dat land ongeveer op dezelfde breedtegraad (tussen 48 en 54 Noorderbreedte) ligt als waar de Polioride vertrok. ,,Ook woont een aantal familieleden in Canada, waar we langs gaan. Halverwege woont familie in de plaats Prins Albert in de staat Saskatchewan. Dat is een stuk noordelijker. Het geeft ons wel de mogelijkheid om de Icefield Parkway door de Rocky Mountains te rijden. Dat schijnt de mooiste weg in de Rocky Mountains te zijn, een weg van 230 kilometer.”

Honderd kilometer

Gemiddeld wil het tweetal tachtig tot honderd kilometer op een dag fietsen. Het tweetal rijdt van camping naar camping. Gekookt wordt er onderweg niet. Wel hebben Jan en Aafke een karretje achter de tandem, waarin zij allerlei spulletjes kunnen meenemen. Er moet gewoekerd worden met de (beperkte) ruimte die er is. ,,Alle campings die langs de route liggen heeft Jan in de computer gezet. Het kan best wel eens zo zijn, dat je na veertig kilometer een baaldag hebt of dat het daar heel mooi is. Dan stop je dan. Je hoeft dan niet door omdat er pas over veertig kilometer een camping is.”

Het viel de directeur van woningcorporatie Woonstede mee, dat er in Canada zoveel campings zijn. Op internet heeft hij dat allemaal uitgevogeld. ,,Internet is het voordeel van deze tijd. Daar kun je het allemaal opzoeken. Er blijken veel meer campings te zijn dan het aantal dat mensen ons gemeld hadden, die al in Canada zijn geweest. Die reden dan in een camper en die zeiden ‘honderden kilometers en dan kom je niks tegen’. Per locatie hebben we de campings precies in kaart gebracht. Natuurlijk weet je niet of ze open, dicht of inmiddels gesloten zijn. We willen de vrijheid hebben om een keer te stoppen of door te gaan als wij het willen, zodat je niet het risico hebt dat je een camping hebt overgeslagen. En dat je niet weet waar de volgende camping te vinden is.”

Beren

Als het uitkomt, pakken de Keijzertjes ook af en toe een hotel of een bed-and-breakfast huis. ,,Hooguit één dag van tevoren plannen we wat we gaan doen. We bellen niet vooraf naar een camping. Angst dat er geen plek voor ons is, hebben we niet. We hebben zo’n klein tentje, die kan overal staan.” In de Rocky Mountains zal er niet gekampeerd worden. ,,Je hebt daar nog beren lopen. Het is mei als wij er zijn en dan komen de beren net met hun jongen naar buiten.”

Het duo heeft al heel wat geoefend. Aafke daarover: ,,Van de winter hebben we met de mountainbike geoefend in het bos. Ik heb hardgelopen op de wielerbaan. Nu gaan we samen aan de gang. Ook fietsen we elke week een keer apart van elkaar.” Jan Keijzer hield de boel tijdens de Polioride met een fluitje bij elkaar. Dat fluitje heeft hij nu niet nodig. ,,Waarom we op de tandem gaan? In kracht en snelheid zijn wij nog al verschillend. Bergop ga ik sneller. En Aafke durft minder goed te dalen. Het is niet leuk om iedere keer op elkaar te wachten en bij te trekken,”legt hij uit.

Kopgroep

,,En vergeet dat ik dan steeds extra mijn best moet doen,” vult Aafke aan. De mensen in de kopgroep hebben het volgens Jan Keijzer ook in de Tour de France minder zwaar dan de grote bus van wielrenners, die daar achteraan komt. ,,Die worstelen zich naar boven.” Er is een tijd geweest, dat de Edenaar alleen op pad wilde gaan. ,,Het vroegpensioen is toch wel een nieuwe fase in je leven. Wij gaan met z’n tweetjes, omdat ik na de tocht door Siberië miste dat je die ervaring niet samen kunt delen. Dat is het aardige van deze tocht, dat je samen ook die ervaring hebt meegemaakt. Weliswaar kunnen we daar verschillende indrukken, verschillende gedachten aan over houden. Maar je hebt wel samen die tocht gedaan. En je hebt samen iets om op terug te kijken.”

Siberië kent Aafke Keijzer alleen maar van de verhalen en van de foto’s. ,,Dat is toch heel anders.” Het tweetal kent elkaar al veertig jaar, maar samen zo’n tocht maken is voor hen iets nieuws. ,,Je zult de zaken op andere manier met elkaar beleven en op een andere manier met elkaar omgaan. Op een gegeven moment zal er misschien verveling of ergernis ontstaan. We hebben elkaar veertig jaar de vrijheid gelaten. Het komt er nu op aan,” grapt Jan Keijzer. ,,We zullen best wel eens boos en chagrijnig zijn. Maar we zullen toch weer samen op de fiets moeten,” stelt Aafke.

Karretje

De tandem hebben Jan en Aafke Keijzer al een jaar. Al die tijd hebben zij samen kunnen trainen. Het tweetal neemt de eigen tandem mee in het vliegtuig. ,,We nemen ook een karretje mee voor de bagage, omdat je op een fiets maar één stel tassen kan meenemen. Ook nemen we een paar onderdelen mee. Mijn ervaring is dat net wat je niet bij je hebt kapot gaat. Eigenlijk gaat er heel weinig kapot. Banden slijten wel, als je op een spijker rijdt heb je pech. Dingen als spaken en banden zijn onderweg allemaal te koop. We zullen alleen een paar extra banden en wat smeermiddelen meenemen. Echt niet zo veel. Het zijn allemaal internationale onderdelen.” Aafke en Jan Keijzer denken 7.600 kilometers te gaan fietsen. De route wordt in een GPS gezet. ,,De route heb ik grotendeels zelf bepaald. De basis daarvan is een boekje van de Canadees John Smith.” De fietstocht maken Aafke en Jan Keijzer niet alleen voor hun plezier. Zij willen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor drie goede doelen, de Stichting Spieren voor Spieren, de Stichting Hulphond Nederland en het Fonds Gehandicaptensport. De Rotary Club Ede-Hoekelum heeft het project geadopteerd en het tot speerpunt van de fondsenwerving van 2008 gemaakt.

,,Wie hoofdsponsor wil worden, moet tenminste zevenhonderdenvijftig euro betalen. We hebben al vijftienduizend euro binnen. We zoeken nog meer hoofdsponsors. Hun naam komt op de website te staan. Uiteraard is elk bedrag welkom. We houden verder een digitaal dossier bij van de verhalen die we insturen. Iedere week proberen we een verhaal deze richting op te krijgen. Eind oktober wordt er nog een benefietavond gehouden, waar de Rotaryclub Ede-Hoekelum ons in het zonnetje wil zetten. En dan wil men het sponsorbedrag overhandigen.”

Afscheid

De afscheidsreceptie bij wooncorporatie Woonstede van Jan Keijzer, eind april, staat in het teken van de drie goede doelen. ,,Ik heb gevraagd aan de mensen, die iets aan mij willen geven, om dat aan deze doelen te doneren.” Het eigen potje gaat het tweetal dus niet zelf koken. ,,We hebben wel zoiets, dat je een noodrantsoen bij je moet hebben,” zegt Aafke Keijzer. ,,Je weet natuurlijk niet of een buffet open is. Drinken heb je natuurlijk wel bij je. We nemen één primusje mee voor een kopje soep, koffie of thee. Ik ga niet zelf koken. Doe je dat wel, moet je veel meer meenemen aan potten en pannen. Als je de hele dag gefietst hebt, is het toch heerlijk om ergens lekker te gaan eten.”

Voornamelijk zal er over de vluchtstroken van de highways worden gefietst, zo verwacht Jan Keijzer. ,,Wel langs hele rustige highways. Rondom de grote meren hebben we een oude highway gevonden, die door de aanleg van een nieuwe highway een stuk rustiger geworden is. We vermijden de drukke wegen. Ik heb een camera op mijn helm om af en toe dat soort beelden op te nemen. Er is een website waar de highways van hectometer tot hectometer worden beschreven. Op een enkele van die highways zie je een auto.”

Honderd dagen

Het tweetal zal een lange tijd onder weg zijn. Een lange tijd van huis. ,,Daar praat ik nu nog heel gewoon over van honderd dagen onderweg. Dat zal me best nog wel eens opbreken,” vermoedt Aafke. ,,Maar goed je bent niet alleen op de wereld. Je hebt de telefoon en internet. Je kunt de kinderen niet eventjes vasthouden. Ik heb wel contact met ze. Toen Jan in Siberië zat, was het een heel ander verhaal.”

Met z’n tweeën op de fiets gaat best lukken, zo denken Jan en Aafke Keijzer. ,,Als je met twee gaat fietsen, rijd je vaak zo ver van elkaar vandaan, dat je die afstand niet kunt beschreeuwen. In Nederland zijn we gewend om naast elkaar te rijden. In veel landen mag dat niet. Je mag het verkeer niet hinderen. Het grote voordeel van een tandem is dat je dicht genoeg bij elkaar zit om met elkaar te spreken zonder stemverheffing. En je hoeft nooit te denken ‘van die komt niet’.” Tachtig tot kilometer fietsen is voor ons te doen,” weet Jan Keijzer. Aafke vult aan: ,,Afstanden van tweehonderd kilometer, die Jan in Rusland reed, daar moet ik niet aan denken. Ik wil ook nog wat van het land genieten. Ook wel eens lekker wandelen. En een keer genieten van een waterval of eens om een meer lopen.”

u Wie de actie van Jan en Aafke Keijzer financieel wil steunen kan een gift overmaken op rekeningnummer 14.13.82.023 ten name van Rotaryclub Ede-Hoekelum onder vermelding van ‘Coast to Coast’.