Serie FC Wageningen (7): Jan Menting: ,,Dáár bij die lichtmasten wil ik spelen"

WAGENINGEN - In een serie over FC Wageningen mag één man natuurlijk niet ontbreken, want wie het met een willekeurige FC supporter heeft over de bespelers van ‘de Berg’, komt al snel op Jan Menting. En dan gaat het rap over ‘het boertje’, de bekersensatie tegen PSV en over die afschuwelijke tackle die zijn carrière verwoestte. Verhalen waar hij zelf af en toe ook genoeg van heeft, want hij heeft nog veel meer te vertellen over ‘zijn club’. Eén verhaal, een hilarische anekdote, vertelt hij zelfs nu pas voor het eerst.

door Dick Martens

Menting raakte al snel met het voetbalvirus besmet en meldde zich in zijn woonplaats Heteren bij SDOO. Toen al fanatiek en gedreven en al snel debuterend in het eerste. Maar kleine Jan wilde meer. ,,Als ik naar het trainingsveld fietste, zag ik altijd die lichtmasten van het stadion op de Wageningse Berg boven de bomen uitsteken. Toen gingen mijn gedachten al vaak richting het groen witte shirt. Daar wil ik spelen, spookte het door mijn hoofd.”

Ook vader Menting was al snel op de hoogte van de ambities van zijn zoon en wist ‘wat Jan in het koppie heeft gaat ook gebeuren’. En zo geschiedde. Op 14-jarige leeftijd pakten Jan en Menting senior voor het eerst het pontje en ‘beklommen’ de Berg. Er zouden nog veel van dergelijke tochtjes volgen.

Vol verwachting meldde het aanstormend talent zich op het trainingsveld, waar hij de hand schudde van de toenmalige hoofdtrainer Bas Paauwe. Terwijl de spelersgroep zich opmaakte voor de training stuurde Paauwe de nieuwe aanwinst naar de hoek van het trainingsveld. ,,Ga daar maar een balletje hooghouden”, was de ‘norse’ opdracht. ,,En daar ging Jantje”, herinnert Menting zich het tafereel als was het gisteren. ,,Af en toe riep hij, dat ik ‘gewoon’ moest doorgaan. Na ruim een uur werd ik geroepen en ik weet nog letterlijk wat hij toen zei; ,,Gezien. Jij kunt wel voetballen.”

17 doelpunten

Evenals zijn binnenkomst bij de FC was ook zijn eerste wedstrijd er één met een verhaal. ,,Terwijl ik bij SDOO al eens met het eerste mee had gedaan, kwam ik bij Wageningen bij de C-jeugd en speelde mijn eerste wedstrijd in Heelsum tegen CHRC. Voor rust scoorde ik 17 keer. In de tweede helft werd ik achterin gezet, met maar één opdracht: Niet meer over de middenlijn komen.”

Door zijn doelpuntenproductie bouwde hij al snel ‘een naam’ op. Toch voelde hij dat zelf helemaal niet. ,,Ik durfde bijna niets te zeggen, omdat ik met een zwaar Betuws accent sprak. Ze keken mij dan met een vragende blik aan en lachten om mijn ‘boerse’ taaltje.”

Menting liet vervolgens zijn benen maar spreken en dat bleef niet onopgemerkt. Al snel maakte hij zijn opwachting in de diverse jeugdselecties van de KNVB. Daar ervoer hij al snel, dat er meer bij kwam kijken dan alleen goed voetballen. ,,Het was de lichting met onder anderen Ruud Krol, Johnny Rep en Bert van Marwijk ., We speelden een selectiewedstrijd die met 3-0 werd gewonnen. Ik scoorde ze alle drie en hoor Rep nog zeggen: ‘Jij hoeft je niet druk te maken, jij wordt wel geselecteerd’ en ook coach Georg Kessler liet zich positief over mij uit. Maar toen de afvallers bekend werden gemaakt was ik er bij. Ik weet zeker, dat mijn bescheidenheid en afkomst daar alles mee te maken hebben gehad.”

Familie

Natuurlijk had Menting graag in Oranje gespeeld, maar met zijn familie, zijn woonomgeving en zijn vouw Riet vond hij misschien nog wel belangrijker. Drie factoren, die nog een voorname rol zouden gaan spelen in Mentings carrière.

Ondertussen steeg zijn “Wageningse sterstatus’ naar grote hoogte. Individueel, maar ook de teams waar Menting in acteerde, met illustere teamgenoten als Zeger Tollenaar, Arno Wellerdieck, Jan(tje) van Osenbruggen en Rinie Block en even illustere trainersnamen, zoals Maarten Vink, Fritz Korbach en Frans Körver.

Hoewel Körver zijn favoriete trainer was, was zijn eerste ontmoeting met de Limburger hilarisch. ,,Ik was de eerste training afwezig, omdat ik de wielerronde van Driel reed en won. De volgende dag vroeg Körver wat de reden was geweest. Die gaf ik en heel belangstellend vroeg hij of ik er nog wat aan over had gehouden. Driehonderd gulden meldde ik trots. ‘Dat is dan de boete die je van mij krijgt’.”

Maar, en daar is ‘ie toch, haast hij te zeggen. ,, Die blijdschap bij hem na onze legendarische overwinning op PSV (1-6) zal ik ook nooit meer vergeten.”

‘Ga jij maar lekker naar Frankrijk’, zei Riet. ‘Maar dan wél alleen’

Onvrede, maar ook eergevoel brachten Menting nog bij De Graafschap, FC Amsterdam en SK Tongeren. Heimwee dreef hem echter weer richting ‘de Berg’. Maar hij miste bij terugkeer de gezelligheid en leek een telefoontje uit Frankrijk als geroepen te komen. ,,Dit verhaal kent bijna niemand”, terwijl Mentings ogen ondeugend glinsteren. ,,Ik werd met een privévliegtuig naar Clermont-Ferrand gevlogen. Het was er prachtig en ik zag het helemaal zitten. Ik ben er drie dagen geweest, speelde er twee wedstrijden en scoorde 7 doelpunten. Terug bij de president, stond er op zijn kantoor een grote zak met Nederlands geld klaar, die ik als ik zou tekenen, zo mee kon nemen.”

Ticket gestolen

Menting belde enthousiast naar huis, waar Riet, die lering getrokken had uit de vlucht uit België, droogjes opmerkte. ,,Dat moet je doen, maar dan wél alleen.” De president werd van het antwoord uit ‘Wageningen’ op de hoogte gesteld en dacht dat hij water zag branden. Maar ook bij de zaakwaarnemer die was meegereisd, ‘knapte’ er iets. Nadat hij de dollartekens uit zijn ogen zag drijven, pakte hij Mentings retourticket af en verdween als een dief in de Franse nacht. En daar stond Menting in een land waar men geen Nederlands en zeker geen Betuws verstond. ,,Ik heb vervolgens ingebroken in zijn hotelkamer, het ticket gepakt en ben met hulp van een werknemer van Stork, weer in Nederland teruggekeerd.”

Menting speelde na terugkeer ‘gewoon’ weer in het Groen Wit, tot 13 april 1983, de dag waarop zijn carrière op brute wijze eindigde en zijn leven compleet veranderde.

,,Mijn enkel was dubbel geklapt en lag naast mijn onderbeen. Alles in die enkel was kapot”, besluit Menting. ,,Iedere minuut van de dag en dat al 28 jaar lang wordt ik eraan herinnerd. Ik ben in 18 ziekenhuizen geweest. Met morfine en revalidatie bij Klimmendaal. Maar Riet, de familie en het voetbal (trainer E2 van RVW) geven mij de vreugde die mij op de been houdt. Ook die 13 seizoenen die in het groen wit. Een liefde die erg diep in mijn hart zit.”

Foto 1:

Jan Menting terug op ‘de Berg’, in zijn laatste Wageningen shirt. Op de voorgrond zijn eerste. ‘Gekocht bij Charley van de Weerd’

Foto 2:

Jan Menting dichtbij een treffer tijdens Wageningen - SVV (0-0) in maart 1978.

WVV Wageningen 1911 bestaat dit jaar een eeuw. Een mijlpaal voor de groenwitten, hoewel de meeste aandacht uitging naar een kleine 40 jaar betaald voetbal. In 1992 viel het doek voor het in financiële nood geraakte roemruchte FC Wageningen. Menig opponent ondervond aan den lijve dat het op De Wageningse Berg kwaad kersen eten was. Wie een kijkje neemt in de verlaten restanten, proeft weer even de sfeer van een vesting, die ooit door 20.000 toeschouwers werd omzoomd. Nieuwsblad Ede Stad blikt in een jubileumserie terug.