Sandra Nanning beschildert grafkisten

1 oktober 2008 om 00:00 Voorlezen Nieuws

Sandra Nanning is een veelzijdige, getalenteerde kunstenares. Op haar website (www.art-4-wall.com) zijn hier staaltjes van te vinden. Zo maakt ze wandschilderingen. Die tref je bijvoorbeeld aan in hotel De Wormshoef in Lunteren, waar Sandra elf themakamers maakte, en in restaurant Mucha in Veenendaal, waar je kunt zitten eten onder een grote plafondschildering van haar hand. Maar ook in kantoorruimten, winkels en in woonkamers en kinderkamers bij particulieren thuis zijn creatieve uitingen van Sandra op de muren aanwezig.

EDE - Een grafkist beschilderd met iets persoonlijks over de overledene kan nabestaanden troosten. Deze gedachte bracht de Edese kunstenaar Sandra Nanning ertoe met een uitvaartondernemer te gaan praten. Inmiddels werkt ze samen met uitvaartverzorgster Carla Hendriks. Die zag in Sandra’s idee een uitbreiding van haar keuzemogelijkheden voor rouwende klanten. door Bram Wisse

Toen Sandra Nanning het voortgezet onderwijs verliet, was dat om aan de HTS bouwkunde te gaan studeren, richting architectuur. Ze vond het te technisch. Het creatieve bleef borrelen en daarom stapte ze over op de kunstacademie, waar ze zich toelegde op interieurvormgeving. Later kwam er een derde ‘poot’ bij: digitale grafische vormgeving. Ontwerpen dus, fotomanipulatie, AutoCad, als er maar een beetje creativiteit in zat.

Sandra Nanning zegt dat ze uit een creatief gezin stamt en ze loopt naar een kast. Als ze terugkomt, houdt ze een vijftien centimeter groot nandoe-ei in haar hand. Haar vader heeft het bewerkt. Dat wil zeggen dat het grootste deel van de schaal eruit is gezaagd. Wat resteert, vormt een wirwar van kronkelende slangen. Langs alle kanten kijk je door het ei heen. In plaats van de oorspronkelijke ivoorkleur is alles zwart, zowel de buiten- als de binnenzijde. Haar vader noemde het Black Adder. Sandra: ,,Dit kun je alleen maar maken met een heel vaste hand. Hij heeft ook eieren bewerkt met kantwerkmotieven en cameeachtige reliëftekeningen.’’ Ook Sandra’s moeder is creatief. Ze schildert. Haar meestal kleine schilderijtjes zijn heel precies, bijna fotografisch. Zelf heeft Sandra daar niet het geduld voor.

Een paar jaar werkte Sandra Nanning in loondienst, bij een grafische onderneming, maar toen besloot ze voor zichzelf te gaan beginnen. Schilderen vooral. De eerste klanten waren vrienden en familie: een wandschildering bij een zusje, meubels beschilderen bij een nichtje. Ze maakte een website. Steeds verder breidde ze haar aanbod uit. Portretten en geboorteborden kwamen erbij, logo’s en hele huisstijlen voor bedrijven en instellingen. Ze ging workshops doen. Zeven artsen schilderden onder haar leiding een kunstwerk als een gezamenlijk cadeau voor een collega. ,,Mijn mogelijkheden zijn onbeperkt’’, zegt ze zelf. ,,Wat opdrachtgevers wensen, maak ik.’’

In haar woonkamer hangt boven een bank een glazen plaat aan de muur, afmetingen circa 80 x 140 cm. Op het transparante vlak zijn in folie gesneden, door elkaar lopende figuren te zien, als in een mandala. De omtrekken doen denken aan glas-in-lood. Sandra: ,,Ik ben met deze techniek begonnen toen ik een opdracht kreeg van het hospice in Bennekom. Ik dacht eerst aan een wandschildering, maar het moest op een raam komen. Het moest ook los blijven, want het moest mee naar de nieuwbouw.’’

Haar eerste kist beschilderde ze na de dood van haar vader. ,,Ik had er ook daarvoor al wel over nagedacht. Ik zag het ooit een keer en vond het toen heel bijzonder. Je maakt kunst en het gaat een paar dagen later weer de grond in. Je maakt het voor die persoon. Het wordt meegegeven aan de overledene. Dat werd heel vroeger al gedaan. Het is tijdens het afscheid mooi voor de mensen dat je niet naar een saaie, troosteloze kist kijkt maar naar iets dat bij de persoon zelf hoort en misschien met een passie van hem of haar te maken heeft, met iets wat voor de overledene belangrijk was of iets van de nabestaanden zegt.

Carla Hendriks van het gelijknamige bedrijf in uitvaartverzorging is blij met de keuze-uitbreiding nu ze aan nabestaanden ook de mogelijkheid van kistbeschildering mag voorhouden. Carla: ,,Niet iedereen zal het doen, maar wie ervoor voelt kan kiezen voor iets persoonlijks als schildering op de kist. Ik kreeg er vroeger al wel vraag naar, maar het was toen moeilijk. Er was een keer een uitvaart van een kind en men wilde een embleem van Ajax op de kist. Ik kende niemand die het kon schilderen. Nu heb ik Sandra. Zij heeft verschillende stijlen, ze werkt snel en is betaalbaar.’’

Sandra: ,,Via Carla Hendriks of rechtstreeks heb ik contact met nabestaanden. In een gesprek komen er dan dingen naar voren. De mensen kunnen zelf van alles aandragen. Misschien hebben ze een foto of wat anders tastbaars. De mensen mogen meehelpen. Voor kinderen kan dat belangrijk zijn, om er zo bij betrokken te worden en er een stuk gevoel in kwijt te kunnen.’’

Zowel Sandra als Carla heeft het idee dat er animo voor het schilderen van grafkisten zal zijn. Sandra: ,,Het is fijn dat de mogelijkheid er hier nu is. Ik vind het een meerwaarde hebben voor de hele uitvaart.’’ Toen haar vader stierf, maakte de beschilderde kist het minder troosteloos voor haar gevoel. Sandra: ,,Bij mijn vader heb ik een donkerpaarse iris geschilderd, die hij vier dagen voor zijn overlijden in zijn handen had. Op de bloem scheen een zonnetje, dat kon ik weergeven op de kist.’’