Rotaryclub Ede houdt Winterfair voor Voedselbank

EDE - De opbrengst van het Groot Edes Dictee dat rotaryclub Ede in maart organiseerde is op. ,,Van het restant heeft de rotary nog goedkope schoonmaakmiddelen gekocht. Voor honderdtachtig pakketten." Marjan Wolfswinkel, coördinator logistiek bij de Voedselbank Ede. ,,Geld voor vers voedsel is er niet meer, al krijgen we gelukkig nog van onze vaste leveranciers nu en dan ook gratis verse producten. Maar ook bij hen wordt meer gelet op strakke inkoop en blijft er minder over. Tegelijkertijd groeit het aantal cliënten." Schrikbarend, als je de aantallen hoort. Zes jaar geleden nog dertig, nu honderdtachtig en het eind van die toename is nog niet in zicht.

door Marie-José Urlings

Om de nood te lenigen organiseert de rotaryclub een tweedaagse Winterfair op vrijdag 29 en zaterdag 30 november in het pand van Karssen (Maandereind 49) in Ede. De opbrengst komt geheel ten goede aan de Voedselbank Ede. Een brocante annex koopjesmarkt met mooie spullen, een loterij met aantrekkelijke prijzen, een Rad van Fortuin met prijzen, koek en zopie, versgebakken pizza's, speelhoek voor kinderen (gratis), tweedehands kleding en boeken. Elke dag een goodybag voor de eerste honderd bezoekers die een tientje (doet er niet toe waaraan) spenderen. Een gezellige, overdekte en verwarmde 'markt' met spullen die net voor sinterklaas (en de Kerst) wel van pas komen.

Ten bate van de Voedselbank. Voor mensen die het even 'over de schoenen' loopt, in de schuldsanering zitten of door de recessie hun baan kwijtraakten of in een onverkwikkelijke scheiding zijn beland. ,,Het zijn mensen van allerlei rangen en standen'', ruimt Wolfswinkel meteen een vooroordeel uit de weg. ,,We hebben ook cliënten die in een mooi, groot huis wonen, maar door omstandigheden die ze niet in de hand hadden, nu de ozb niet eens meer kunnen betalen en het huis niet verkocht krijgen. De grootste groep (ongeveer tachtig) zijn alleenstaanden in alle leeftijdgroepen van jong tot halverwege de vijftig, daarna komen de gezinnen van twee tot vier personen en dan hebben we nog een dikke twintig grote gezinnen van vijf tot tien personen. Er zijn veel schrijnende gevallen tussen van mensen die een paar jaar geleden niet hadden kunnen bedenken nu bij de Voedselbank te moeten aankloppen. Het kost zelfoverwinning. Mensen schamen zich, ondanks dat ze vaak slachtoffer zijn van gebeurtenissen die ze niet kunnen of konden beïnvloeden."

Misverstand

Iedere week kunnen ze bij de Voedselbank hun krat voedingsmiddelen ophalen. De inhoud varieert en is afhankelijk van de vaste leveranciers. Bakkers, supermarkten, groothandels en groenteboeren. ,,Nee, niks is over de datum'', ruimt Wolfswinkel weer een misverstand weg. ,,Het meeste is juist lang houdbaar. Pasta, blikken, dat soort dingen. Vers voedsel blijft moeilijk, want daarvoor is geld nodig. Onlangs gaf een pasgetrouwd stel alle cadeaugeld aan de Voedselbank. Ik heb twee keer moeten rijden om overal koopjes te halen. Ze gaven ook nog kratjes met citrusvruchten'', zegt Wolfswinkel enthousiast. En nee, het komt niet vaak voor, dit soort particuliere giften, maar uiteraard zijn ook die meer dan welkom.

De Voedselbank Ede begon zes jaar geleden voor dertig klanten en Wolfswinkel werd vrijwillig inpakster. ,,We groeiden eruit, verhuisde voor de uitgifte naar Meet Inn, toen het PMT en nu zitten we in de voormalige paardenstallen van de Mauritskazerne. We doen het met z'n allen. Een team van ongeveer vijfendertig heel gemotiveerde vrijwilligers. Een leuk en gezellig team. De intake en screening worden door maatschappelijk werk en professionals gedaan. Dan moet je met je billen bloot. Inmiddels is de Voedselbank geprofessionaliseerd en valt onder een landelijke stichting (Voedselbanken.nl) en moeten we aan allerlei regels voldoen, onder meer van de Voedselwarenwet. Er werken ook bij de landelijke stichting uitsluitend vrijwilligers, niemand is bezoldigd."

Met de klanten worden strikte afspraken gemaakt. Wie twee keer niet komt, wordt van de lijst geschrapt. Dan heb je het kennelijk niet echt nodig. De klanten komen via meerdere instanties uit de professionele hulpverlening. Het is niet mogelijk om als je krap zit even een kratje levensmiddelen te gaan halen. ,,Het doel is dat ze drie maanden wekelijks een kratje mogen ophalen, maar de praktijk leert dat voor velen het contract moet worden verlengd, omdat de erbarmelijke situatie niet is veranderd''.

Merendeel werkt

Ander misverstand. Het gros werkt niet. Integendeel, het merendeel werkt, maar houdt door schulden en schuldsanering ervan te weinig over om van te leven. Marjan Wolfswinkel is het soort vrijwilliger waarop de overheid hoopt, maar die waarschijnlijk toch tamelijk zeldzaam is. Naast een baan in een verzorgingshuis (een vaste doelgroep, zegt ze, maar ook de laatste tijd bedreigd), besteedt ze haar 'vrije' tijd aan mensen die al dan niet tijdelijk in beroerde omstandigheden verkeren. ,,Ook leuk'', zegt ze geanimeerd. ,,De samenstelling is heel gemêleerd, dat maakt het interessant. Als coördinator logistiek ben ik contactpersoon voor nieuwe cliënten, houd ik de lijsten van uitgiften bij, wat er binnenkomt, het vullen van de pakketten en ontmoet ik allerlei mensen."

Bijna per ongeluk laat ze vallen dat ze ook nog de was doet voor uitgeprocedeerde asielzoekers in de Vluchtflat in Amsterdam. ,,Wat maakt het me uit? Of ik nu drie of vijf wassen per week draai."

,,Niet opschrijven. Het gaat niet om mij, maar om de Voedselbank. En ook al die anderen die als vrijwilliger daar werken. We zijn afhankelijk van giften. In natura en geld." Vooral nu, in de wintermaanden, is de nood hoog en hoopt Wolfswinkel met al de haren dat de Winterfair even soulaas biedt. ,,En het is nog leuk ook, zo'n Winterfair."

Foto:

Marjan Wolfswinkel (rechts): ,,We doen het met z'n allen."