Columniste Danielle Horneman over de werkdruk in het onderwijs: ‘Ode aan de leerkracht’

EDE Afgelopen week had ik een lerares aan boord die een vwo-examen geschiedenis na zat te kijken. Het was zó’n typerend beeld: een vrouw die een paar dagen weg was geweest en nog even had kunnen ontspannen en nagenieten van haar reisje. Maar het werk van een leerkracht is nooit klaar. 

Het bracht me terug naar mijn eigen tijd als leerkracht. Voordat ik ging vliegen heb ik bijna 20 jaar voor de klas gestaan. Geen eindexamenkandidaten voor mij. Ik werkte in het (speciaal) basisonderwijs. Fascinerend vond ik de kinderen en hun boeiende kijk op de wereld. Elke groep weer groeiden we een jaar lang met elkaar en leerden we van elkaar. Zij van mij en ik zeker ook van hen. 

Aan het einde van het jaar hoopte ik de kinderen met voldoende kennis, vaardigheden, een veilig gevoel en een berg zelfvertrouwen door te geven aan de volgende leerkracht. En kreeg ik na elke zomervakantie zelf weer een ‘verse’ groep kinderen om samen mee op ontdekkingstocht te gaan naar hun talenten.

DIEP VERBONDEN

Als empaat voelde ik me diep verbonden met ‘mijn’ kinderen. Daarbij kwam ik ook genoeg kinderen tegen die het minder goed getroffen hadden thuis. Het maakte dat ik nog een paar stappen extra zette. Ik vond het helemaal niet erg om ook buiten school met mijn werk en klas bezig te zijn, maar merkte dat ik leegliep op het onderwijsbeleid.

In die 20 jaar heb ik enorm veel wegbezuinigd zien worden, ten koste van goed onderwijs. Ik vond het steeds lastiger om me in het starre systeem te bewegen en de kinderen te geven wat ík belangrijk vond dat ze zouden krijgen, omdat het systeem zoveel andere dingen van mij vroeg. Het papierwerk groeide behoorlijk.

En belangrijker, ik wilde kinderen niet zo vormen dat ze precies door de gewenste mal pasten, maar zichzelf daarbij volledig verloren. Uiteindelijk koos ik voor een carrièreswitch, de echte diehards in het onderwijs achterlatend.

RESPECT

En wauw, wat heb ik een respect voor die onderwijstijgers voor wie jaar in jaar uit niets te veel is voor ‘hun’ kinderen. Uit ervaring weet ik dat dit een hele drukke tijd is in alle vormen van onderwijs. Onze leerkrachten zijn moe en komen weinig toe aan zichzelf. Laten we ze ondersteunen waar we kunnen. 

De leerkracht die bij mij in het vliegtuig zat na te kijken kreeg van mij een extra drankje. En ik, ik was blij dat ik nadat ik het vliegtuig uitstapte klaar was met mijn werkzaamheden en niets daarvan mee naar huis hoefde te nemen.

door Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.