Columniste Anjolein Schraven over snippernatuur: ‘Het zijn vaak juist deze eilandjes die veel soorten broodnodig hebben’

BENNEKOM Het nieuwe kabinet wil focussen op ,,robuuste natuurgebieden”. Ja, dat klinkt goed! Enorme woeste gronden waar Przewalskipaarden en oerrunderen rondbanjeren. Glinsterende getijdengebieden waar zwermen vogels met oorverdovend lawaai opstijgen. Plekken waar je je even in een tijd waant dat mensen niet het overgrote deel van het land naar hun hand zetten. 

En daar past de Moft anno 2075 dan natuurlijk ook wel tussen. In ons overvolle land zijn dan, door middel van natuur-inclusieve landbouw, ecoducten en groene corridors, alle losse stukjes natuur verbonden en verder uitgegroeid tot een uniek en biodivers geheel. Een bewoond oud bosgebied waar in Europa lovend over gesproken wordt.

SNIPPERNATUUR

Maar even verder valt te lezen dat er ,,nadrukkelijk geen sprake van snippernatuur” is. Daar moet ik even over nadenken. Hoe klein of groot is snippernatuur? Zijn dat niet juist de groene plekjes vlakbij huis, waar je dagelijks van geniet? Vaak groeit en bloeit er net iets anders. Kleine dingen zoals microreliëf, bodemgesteldheid en waterhuishouding kunnen er voor unieke soorten zorgen die juist voor de biodiversiteit behouden moeten blijven. 

Zoals het snippertje oude bosbodem met bijzondere flora en insecten langs een intensief bewerkte akker. Of de prachtige blauwgraslanden met zeldzaam geworden flora en fauna, daar waar juist tussen de intensief gebruikte graslanden kwel omhoogkomt. 

Voor de biodiversiteit lijkt het kwantitatief beter een groot areaal te hebben, omdat er bij sterfte meer overblijft. Maar grote en relatief homogene gebieden lopen hierdoor ook risico. Naast deze grote natuurgebieden hebben de kleinste restjes hun grootste belang. Het zijn vaak juist deze eilandjes van natuur die veel soorten broodnodig hebben om te kunnen overleven. Soms leven ze daar alleen op hun eilandje, soms redden ze het net om van het ene snippertje naar het andere snippertje te bewegen. Haal een snipper weg en de afstand is te groot. 

Land van Peelen zet zich in om zoveel mogelijk snippers in de Moft te verbinden, zodat soorten zich kunnen verbreiden en zo een steviger basis hebben. Via relatief kleine ingrepen als een hek dat wordt verwijderd of een corridor die wordt aangelegd kunnen de snippers weer aan elkaar gehaakt worden tot een groot geheel. 

Klinkt ook best robuust toch…

door Anjolein Schraven

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.