Columnist Cynthia Lukassen over straatafval opruimen: ‘Mijn hart gloeit van trots voor mijn kleine, grote held’

EDE ,,Mam, ik wil de natuur helpen”, zegt mijn dochter met een mond vol vlokken. Verrast kijk ik op van mijn ontbijt. ,,Want ik zag op tv dat de bazen van Nederland de natuur niet meer gaan helpen. Dat vind ik zielig, mam.”

,,Dat snap ik schat”, zeg ik, terwijl ik mijn laatste hap muesli naar binnen werk. ,,Wat wil je doen, dan?”

,,Ik wil de straatafval opruimen.” Ze stuitert op haar stoel. ,,Dan gaan er minder dieren dood. En worden de planten blijer. Mijn bestie doet het ook. Mag ik ook, mam? Je kunt de spullen gewoon vragen bij de gemeente hoor. Google het meteen maar even, mam.”

Ik pak mijn mobiel en vind al snel de site van Schone Helden Ede. We vragen een grijper, afvalring, hesje en vuilniszakken aan. Daarna ruimen we onze ontbijtspullen op en lopen we samen naar school.

,,Eigenlijk denk ik dat de bazen van Nederland niet van verdriet houden.” Klinkt het ineens naast me. Ik kijk naar mijn dochter. ,,Waarom denk je dat, schat?”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Sketchnote over Schone Helden in Ede  - Cynthia Lukassen

VERDRIETIG

 ,,Nou, mensen uit de oorlog zijn verdrietig, dieren zijn verdrietig en de aarde is verdrietig. Maar de bazen van Nederland willen ze niet helpen. Dan houden ze vast niet van verdriet.” Verbaasd laat ik de woorden van mijn zevenjarige op me inwerken.

,,Misschien heb je gelijk, lieverd”, zeg ik tenslotte. ,,Al denk ik dat deze bazen van Nederland vooral gewend zijn om boos te zijn. Op anderen. Op regels. Op elkaar. En nu zijn ze ineens de baas en moeten ze voor ons allemaal zorgen. Dat zijn ze nog niet gewend.”

Bij school aangekomen, laat ze mijn hand los en rent ze samen met haar bestie de klas in. Ik wandel naar huis en ga aan het werk. Twee uur later klinkt de deurbel. ,,U had spullen besteld om straatafval op te ruimen?” Blij verrast neem ik de spullen aan van de vriendelijke man. ,,Dat is snel. Dank u wel!”

Wanneer mijn dochter die middag thuiskomt van school, doet ze direct haar gele hesje aan, pakt de opruimspullen en trekt mij mee de straat op. Samen maken we de straat vrij van zakjes, papiertjes en ander straatvuil.

GROTE HELD

,,Weet je”, zegt mijn kleine meid ineens, terwijl ze met haar grijper een sigarettenpeuk opraapt. ,,Van boos zijn, word je moe. En als de bazen van Nederland echt zo boos zijn, hebben ze vast geen puf meer over om te helpen.” Ze kijkt me aan. ,,Gelukkig ben ik wel blij. Dus ik zorg wel voor de natuur in onze straat. Ik heb wel energie. En zo moeilijk is het niet.” 

Mijn hart gloeit van trots voor mijn kleine, grote held.

Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.