Natuurcolumn Michael de Vries: ‘IJsvogels blijven fascinerend’

EDE Als je werkzaam bent in het basisonderwijs, dan is de periode rondom Sint en Kerst altijd leuk en druk tegelijk. Kinderen uit je klas, hoe oud ze soms ook zijn, voelen toch allemaal iets speciaals rondom deze dagen. De spanning, de dagen die anders zijn dan normaal en het snel schakelen tussen Sint en Kerst, zorgen ervoor dat je als leerkracht na zo’n week op vrijdagavond het gevoel hebt dat je zélf het hele land door bent gegaan om pakjes te bezorgen.

Tijdens lunchpauzes tank ik even bij en las ik vooral veel reacties op mijn vorige column, waarin ik kritisch was op de groep échte fotografen die massaal achter wolven aan renden. De column werd gedeeld op wolvenpagina’s en mocht op veel steun rekenen. Maar ja, internet zou internet niet zijn als veel mensen, de door mij kritisch benaderde fotografen, niet beginnen met beledigingen en leugens tegen en over mij. Ik zou ‘egoïstisch’ zijn, andere mensen hun ‘foto niet gunnen’ en zelf ‘de hele dag achter wolven aan rennen’. Tja, zullen deze mensen me überhaupt geloven als ik zou zeggen dat ik in de laatste drie maanden maar één wolf gezien heb?

Zelfs de leugen dat ik zélf bewust rustgebieden in zou gaan werd geschreven. Je neemt het op voor de wolf en wil verstoring voorkomen en krijgt een hoop gedoe en leugens over je heen. Zo zijn onze manieren, kennelijk.

Maar goed, voordeel van een week werken is dat het weekend aanbreekt en ik er heerlijk even op uit ga. Bewust kies ik voor een rondje langs binnenwatertjes. In deze periode laten geregeld ijsvogels zich zien. Hoe vaak ik ijsvogels ook zie, het blijft me fascineren. De kleuren, het geluid als ze over het water scheren en ook hun gedrag door als een pijl in het water te schieten en er dan uit te komen met een visje.

Als kind kende ik de ijsvogels uit de boekjes. Eind jaren ‘90 ging het heel slecht met de ijsvogel door enkele strenge winters maar nu floreren ze. Loerend vanaf een tak kijken ze naar het water onder hen in de hoop dat ze vis kunnen vangen. Een half uur heb ik genoten van dit mannetje. 

Wat is het toch heerlijk om na een lange en pittige week werken dit letterlijk op loopafstand te kunnen zien. Ik denk dat ik straks nog maar eens ga kijken.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.