Laatste column Vrijzinnigen Bennekom: ‘Wil je even helpen tillen?’

BENNEKOM “Is er daar dan wel iemand om je te helpen ?” vraagt mijn buurvrouw, en ze kijkt me bezorgd aan.“Die bank kan ze toch nooit alleen tillen” zie ik haar denken. Ik moet glimlachen terwijl ik in mijn eentje in de bestelbus stap. Natuurlijk kan ik die bank niet zelf tillen, maar het lijkt me sterk dat er op zaterdagochtend in de IKEA parkeergarage geen enkele andere levende ziel te vinden is. Genoeg mensen om te vragen of ze even kunnen helpen.

Hulp vragen heb ik moeten leren. Ik vroeg liever: heb je misschien zin om samen met mij dit of dat te gaan doen? Dan klonk het meer als een avontuur in plaats van een hulpvraag.

Er is iets heel spannends aan hulp vragen, omdat ik dan aan mezelf moet toegeven dat ik het in mijn eentje niet red. Het echt vragen (en niet vanzelfsprekend verwachten) betekent ook dat de ander ruimte voelt om ja, maar ook om nee te zeggen, als er geen tijd of zin of energie is. En dat ik beide antwoorden kan verdragen.

Hoe groter de vraag hoe spannender dat is. Met die bank was er natuurlijk geen enkel probleem. Twee voorbijgangers staken meteen hun handen uit om te helpen. Zo’n moment geeft duidelijk plezier, niet alleen om het resultaat, maar ook omdat het aanleiding is voor een grapje, een dankjewel, even uit de anonimiteit treden. De wereld wordt er eigenlijk een stuk leuker op.

Het zou mooi zijn als we vaker voelen hoe afhankelijk we van elkaar zijn. Dat we kwetsbaar zijn in ons eentje. Dat we niet alles zelf gaan zitten oplossen, of de hulpvraag reserveren voor louter vaste partners of familie. Hulp vragen, zeker aan vreemden, maakt je opeens veel meer mens tussen de mensen.

“Wil je misschien helpen tillen?” Het zijn wonderlijke woorden. Je krijgen er banken mee in je bestelbus. Maar het werkt ook als er een last op je hart ligt. En misschien werkt het zelfs wel tussen politieke partijen. Als we eindelijk gaan toegeven dat onze problemen zo groot zijn dat we ze echt samen moet tillen. Ik vermoed dat er veel mensen zijn die willen helpen. Toegeven dat je wel wat hulp kunt gebruiken en dat je het zelf ook niet allemaal weet, ligt vaak een stuk lastiger.Laten we niet te stoer doen. De wereld wordt er een stuk leuker op.

Roos van Doorn, Voorganger Vrijzinnigen Bennekom