Natuurcolumn Michael de Vries: Vijf jonge vossen

EDE Toen ik in 2016 begon met het schrijven van columns, destijds nog voor de Edese Post, probeerde ik de inhoud van mijn columns altijd af te wisselen. De ene keer schreef ik over iets bijzonders in de natuur dat ik had gezien, dan weer over iets waar mensen extra op moesten letten. Geregeld gooide ik er kritische column doorheen waar ik natuurgerelateerde zaken aan de kaak stelde. 

Mijn kritische houding destijds over het Proosdijpark leverde veel publiciteit op en binnen de gemeenteraad ben ik weleens vervloekt, hoorde ik achteraf. Over de grootschalige houtkap binnen de gemeente kwam zelfs een weerwoord van een wethouder in de daaropvolgende krant en door de gemeente ben ik geblokkeerd op sociale media. 

Een andere column, waarbij ik zeker geen vrienden maakte, was mijn column waarin ik schreef over de nare vormen van natuurfotografie. Duikende ijsvogels in aquariums, roofvogels die met vastgebonden duiven gelokt werden en vossen die in de Amsterdamse Waterleidingduinen door fotografen tam werden gemaakt met voedsel om de diertjes makkelijk op de foto te kunnen zetten. Ik stelde in die column destijds de vraag of dit nog steeds natuurfotografie genoemd kon worden. 

We zijn negen jaar verder, juli 2025. Omdat de laatste weken op mijn werk als basisschoolleerkracht best pittig zijn, kies ik er ‘s avonds regelmatig voor om even een uurtje de natuur in te gaan. Ik besloot vorige week naar het Binnenveld te fietsen. Daar is altijd wel iets te zien of te fotograferen. Al op de heenweg zie ik in een pas gemaaid grasveld op zo’n tweehonderd meter afstand ineens iets lopen. 

Ik parkeer mijn fiets en met de verrekijker zie ik het koppie van een jonge vos. Het beestje rent uit beeld, maar een tweede vosje komt ineens door het beeld heen rennen. Ik kijk op van mijn verrekijker en zie in totaal maar liefst vijf vosjes achter elkaar aan gaan. 

Ze springen en duiken over elkaar heen en zijn volledig op elkaar gericht. Na een tijdje kiest één vosje ervoor om langs een begroeide rand mijn kant op te komen. Omdat ik wat verscholen sta heeft het diertje niets van mij door en minutenlang kan ik genieten. Op dertig meter stopt ‘ie, ruikt wat met de neus omhoog en kiest ervoor om te verdwijnen in de begroeiing. Zo zie je maar, zo kan het ook. Gewoon puur natuur. Ik fiets door en denk aan mijn column van negen jaar geleden.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.