Natuurcolumn Michael de Vries: De drukte vermijden

EDE Het is meivakantie. Voor mij is het altijd dé vakantie waarin ik het meest druk ben. Van uitrusten is niet echt sprake, want ik ben continu bezig. Regelmatig de natuur in, tijd besteden aan het selecteren van al het eerder gemaakte foto- en filmmateriaal, het verder opkweken van de vele tomatensoorten die ik heb gezaaid en de tuin beetje bij beetje op orde brengen voor als over enkele weken de tomaten naar buiten kunnen. Omdat tomaten gevoelig zijn voor veel regen heb ik dit jaar op meerdere plekken zelfs overkappingen gemaakt. 

Maar om niet teveel in en met de tuin bezig te zijn, besloot ik de dag na Koningsdag een ochtendje Binnenveld te doen. Bewust besloot ik om ‘s ochtends vroeg te gaan. Niet zozeer omdat je dan meer gaat zien, want de vogels die je in het Binnenveld tegenkomt, die zie je de hele dag door wel, maar meer om de grote drukte te vermijden. Op de een of andere manier heb ik nooit zin om bij groepjes fotografen te gaan staan. Natuurlijk sta ook ik weleens te praten met mensen die ik tegenkom, maar echt aansluiten bij een groepje daar voel ik weinig voor. Ik kies er dan liever voor om iets verder, gewoon rustig alleen, te gaan staan.

Al bij aankomst zie ik een groepje mensen van zo’n tien man en vrouw. Ze lopen met z’n allen als een soort groep Snollebollekesfans van ‘links naar rechts’. Als ik ze nader zie ik dat een kemphaan hetzelfde doet. Telkens als de vogel naar links loopt, gaat de groep erachteraan en naar rechts precies hetzelfde. Ik besef ineens weer waarom ik liever alleen sta en besluit om zo’n vijftig meter verder te gaan staan. In mijn verrekijker verschijnt ineens een bokje, een redelijk zeldzame snip-achtige vogel. De groep mensen heeft de vogel nog niet gezien en ik besluit om dat maar zo te laten.

Ik vervolg mijn ronde en stuit al snel op mijn eerste gele kwikstaart van het jaar. Ook de zomertaling, een mooie eend, laat zich zien. Twee ijsvogels die aan het paren zijn en zingende blauwborsten maken de ochtend compleet.

Op de terugweg fiets ik nog even langs het startpunt van mijn tocht. Het bokje zie ik niet meer, de kemphaan loopt er wel nog steeds. Nog steeds gevolgd door de groep fotografen. Ik zucht en fiets rustig achter ze langs.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.