Column moftgroen: Roodkapje

BENNEKOM Als kleine dierenvriend vond ik het maar helemaal niks dat de wolf Roodkapje zou hebben opgegeten. Al vroeg in mijn leven besloot ik dus dat het een vergissing moest zijn geweest. Het was vast een akelige man in een wolvenpakje. 

Dezelfde die ook de zeven geitjes al stiekem onder zijn jas had gestopt. Maar sprookjes ontstaan niet voor niets. Een wolf is geen schoothondje.

Dat bleek ook weer uit het verdrietige bericht dat de Edese schapen ‘s nachts door wolven waren aangevallen. Een drama voor de arme schapen en een schrik voor de herder die hen de volgende dag aantrof. 

Even pijnlijk was een bericht met een foto van een doodsbange wolf die aangereden op de A28 lag. Hij is geveld door iets wat hij niet kent. Zijn instinct vertelt niet hoe hij moet omgaan met razendsnelle dodelijke auto’s. Het is gevormd ook ver voor er tamme prooien in omheiningen bestonden. Er zit in het wilde wolveninstinct geen handleiding voor een leven in een modern dichtbevolkt land zoals het onze. 

Sinds wolven hier in het midden van de 19e eeuw waren uitgeroeid, zijn ook wij op onze beurt vergeten hoe we met ze om moeten gaan. Toen de eerste wolven weer in Nederland verschenen probeerden mensen ze te voeren en te fotograferen. Het was een bezienswaardigheid. Zo vergaat het de tamme schapen ook. Ze begrijpen het wilde gevaar niet, draaien zich om en gaan staan kijken wat er gebeurt. En dit letterlijk wildvreemde gedrag begrijpt de wolf weer niet en pakt vervolgens meer schapen dan hij op kan eten.

Mensen vragen wel eens wat onze stichting van wolven in de Moft vindt. Maar om daar een mening over te vormen is het nog te vroeg. Er is nog veel onderzoek nodig en kennis uitwisseling met landen waar de wolven nooit zijn verdwenen. Voor boeren en natuurbeheerders zijn de wolven een even welkome als onwelkome uitdaging. Laten we intussen niet vergeten dat wolven zonder slechte bedoelingen leven. Ze liggen in de zon, slapen, zorgen voor de jongen en doden om te eten. Een wolf is een wilde onschuldige jager die in een tamme, overvolle wereld zijn weg probeert te vinden. Daarom had ik niet alleen medelijden met de schapen op de hei, maar ook met de wolven.

door Anjolein Schraven

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.