Columnist Harrold Harbers: ‘Een klein praatje geeft soms een doodgewone dag al een lichtgevend randje’

EDE Sinds een week of drie wandelt er een paar keer per dag iemand met mij mee. Hij ervaart Ede voor het eerst en gebruikt naast zijn oren en ogen, zijn neus goed. Op geheel eigen wijze verkent hij zijn nieuwe wereld en doet zijn best om aan al het nieuws te wennen en zijn onbevangen nieuwsgierigheid brengt hem dan ook van de ene ervaring naar de andere.

BABBELTJE

Naast dat hij veel ontdekt in het centrum van Ede doe ik dat ook, namelijk de andere bewoners. Nog nooit ben ik zoveel aangesproken op straat en ben ik gestopt voor een babbeltje. Je hoort hondenbaasjes hier wel eens over, maar het dringt pas door als je het zelf meemaakt. Jarenlang loop ik al routes naar de supermarkt, de bushalte of het station en kom dan niet zelden buren of andere Edenaren tegen. Vaak wordt er niet veel meer dan een goedemorgen of een korte groet gewisseld, waarna iedereen weer doorgaat met zijn eigen leven. Kraag omhoog, oordopjes in, blik op oneindig en gaan is jarenlang mijn devies geweest, wanneer ik mijzelf verplaatste. 

Hierdoor is het dus ook niet gek dat ik mijn buren eigenlijk nooit sprak. Want wie voelt zich nu uitgenodigd om een gesprek te beginnen met iemand die je, waarschijnlijk, niet eens zal verstaan en die in alles uitstraalt niet heel veel behoefte te hebben aan een praatje.

KNIELEN

Hoe anders is dat nu. Diezelfde mensen die in gedachten voorbijlopen, hun hoofd misschien wel bij een vergadering of het avondeten hebben, stoppen en knielen neer om heel even contact te leggen. Wat volgt is vaak een babbeltje over de leeftijd en het ras van mijn kleine vriend, waarop soms een eigen hondenverhaal volgt. Soms wisselen we deze informatie niet uit en gaat de volledige aandacht naar de kleine viervoeter. Ook dan is er contact gelegd. De geknuffelde heeft weer een ervaring opgedaan en de knuffelaar vervolgt met een zachtere blik op het gezicht zijn of haar weg.

Er blijkt dus helemaal niet veel nodig te zijn om te stoppen, stil te staan en even voor een paar minuten de sores van de dag te doorbreken. Een klein praatje geeft soms een doodgewone dag al een lichtgevend randje. En hoe mooi is het dat dit alles kan ontstaan door de nieuwsgierige, vertederende en geïnteresseerde ogen van een kleine, schattige puppy.

door Harrold Harbers

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.