Column Cynthia Lukassen: Kleur bekennen

EDE ‘Kijk eens naar die mooie kleuren, schat’. Afgelopen week staarden mijn dochter en ik elke ochtend een minuut naar de lucht. Roze, geel, oranje, paars: de mooiste kleuren kwamen voorbij. We genoten van dat schilderij dat de natuur elke dag opnieuw maakt. Ook de bomen zijn nu bezaaid met kleur. Alle tinten groen, oranje, geel, rood en bruin komen voorbij. Wandelend geniet ik van dat samenspel van kleuren. 

Toen ik op de Pallas zat, leerde ik tijdens maatschappijleer over Pim Fortuyn. Over dat hij vond dat allochtonen het land uit moesten. Tijdens die les besefte ik: deze discussie gaat óók over mij. Ook ik ben een tweede generatie allochtoon. 

Toch heb ik zelf nooit last gehad van discriminatie. Ik ben nooit geweigerd of uitgescholden. Dat komt omdat ik niet zo lijk op wat mensen zich bij dat woord voorstellen. Ik heb een lichte huid, blauwe ogen en spreek vloeiend Nederlands. Sterker nog: ik schrijf ermee voor mijn werk. Dat is mijn voordeel bij elk vooroordeel.

‘Ja, maar jij bent niet echt een allochtoon’. Ik herinner me nog goed wie dat zei. Een jongen die vond dat allochtonen moesten vertrekken, maar wel verliefd was op mij. Toen ik hem vroeg naar welk land ik dan terug moest, wist hij niets te zeggen. In zijn hoofd was een allochtoon iemand met een accent, een hoofddoek of een donkere huid. 

De kleur van je huid, de taal die je spreekt of de kleding die je draagt zegt niets over hoeveel ‘Nederlander’ je bent. Of kunt worden. We zijn allemaal een mengeling van genen, gebeurtenissen en gedachten. We doen niet altijd goed. We zijn niet altijd slecht. 

Een hele groep over één kam scheren doet niemand recht. Het maakt de wereld kleiner, vlakker, grijzer. En terwijl we wijzen naar anderen of protesteren tegen nieuwkomers, vergeten we dat onze Hollandse geschiedenis ook donkere vlekken heeft. Van slavernij tot koloniaal geweld. Wat zegt dat dan over de ‘echte Nederlander’?

We lijken het te vergeten. Want wij zijn veilig. Wij eten pepernoten, maken schoencadeautjes en mopperen over regen. We hoeven niet te vluchten. We hoeven geen bloembollen te eten om te overleven. We hoeven geen allochtoon te worden in een ander land.

Laten we eens vaker kleur bekennen. Kleur verkennen. Echt om ons heen kijken. Naar de lucht, de bladeren, naar elkaar. Pas als we verder durven kijken dan onze eerste indruk, ontdekken we hoe prachtig de wereld kleurt.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.