Columnist Juko de Vries over bellen: ‘Vergeten rijkdom van een simpel telefoontje’

EDE Laten we er toch vooral weer een gewoonte van maken om elkaar vaker te bellen. Dat zou namelijk een verrijking betekenen van onze sociale omgang.

Want wat is onze directe communicatie toch verarmd sinds het massale gebruik van sociale media. Apps als WhatsApp en Signal zijn heel handig hoor, maar hoe vaak gebruiken we die kanalen niet voor een korte mededeling, het stellen van een vraag of het maken en bevestigen van een afspraak? Intussen horen we de stem van de ander steeds minder vaak: en daarmee missen we een groot deel van waar het bij echt contact om gaat: ontmoeting. Dat verschraalde contact leidt tot een onwenselijke verarming van onze sociale relaties.

AFSPRAKEN AFSTEMMEN

Ik moest daaraan denken toen ik onlangs twee afspraken op elkaar wilde afstemmen. Even twijfelde ik of ik dit met een paar appjes zou regelen. Uiteindelijk besloot ik de betrokken personen gewoon even persoonlijk te bellen. Dat was zo gepiept — en naast het brengen van de feitelijke boodschap hoorde ik aan de intonatie in hun stem enthousiasme en vreugde om mijn stem ook weer eens te horen.

Daardoor veranderde ook mijn eigen beleving van dat moment. Het kreeg een diepere laag, als bij de bereiding van een gerecht dat dankzij een klein ingrediënt ineens veel meer smaak krijgt. Door te kiezen voor direct belcontact kreeg het gesprek kleur, waar het via berichten misschien grijs zou zijn gebleven.

KWARTJE GEVALLEN

Toen viel bij mij het kwartje. Ik moest terugdenken aan de tijd vóór het internet, ik ben nog in het analoge tijdperk geboren. Wanneer ik toen bij een vriend langs wilde gaan, moest ik even bellen om te vragen of het uitkwam. Ons contact verliep toen veel directer. 

Tegenwoordig, in dit digitale tijdperk, lijkt er juist steeds meer bel-angst te ontstaan. Dat doet iets met ons vermogen om echt, rechtstreeks contact te onderhouden met vrienden en kennissen.

Het leidt inderdaad tot een verarming van onze sociale ontwikkeling als mens.

Dus ik zou zeggen: ‘bel gewoon de ander eens wat vaker op.’

Hoor de stem aan de andere kant van de lijn, voel de denkpauzes tussen de woorden, de stiltes en de ander het woord geven. Het nauwkeurig luisteren naar wat de ander zegt. Het afwisselend spreken, echte uitwisseling. Met de telefoon ben je werkelijk met elkaar verbonden en zit je in hetzelfde moment. Daar kan geen digitaal berichtje tegenop.

door Juko de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.