Natuurcolumn: Michael de Vries haalt herinneringen op

EDE Het is eind december en net als voorgaande jaren mijmer ik in mijn laatste column over mijn hoogtepunten van dat jaar. Als een soort van Shakespeare zit ik in het donker mijn herinneringen naar boven te halen en onder het genot van een glas rode wijn en in het kleine beetje licht van een brandende kaars schrijf ik met een ganzenveer enkele stijlvolle zinnen en mooie passages op een werkelijk schitterend perkament.

De werkelijkheid is echter anders. Geen kaarslicht, geen ganzenveer, geen perkament en een glas rode wijn zou ook wel bijzonder zijn voor iemand die geen alcohol drinkt.
Nee, in plaats daarvan zit ik deze ochtend met spierpijn van het zwemmen een dag eerder, aan mijn bureau terwijl ik met een bak sterke koffie probeer goed wakker te worden en zie ik mijn column woord voor woord op mijn scherm verschijnen. Het afgelopen jaar heb ik zo’n vijventwintig columns geschreven.

De één kritisch en met een scherpe toon. De ander meer informerend en uit liefde voor een bepaald onderwerp. Als je dan aan het einde van zo’n jaar nadenkt over een hoogtepunt, laat je al die momenten nog eens voorbijkomen in je gedachten. Wekenlang heb ik dagelijks kunnen genieten van meerdere ijsvogels op steenworp afstand van waar ik woon, al moet ik er dan wel bij schrijven dat je een behoorlijk eind moet kunnen gooien. Staande bij een slootje zag ik ze soms van heel dichtbij.En wat te denken van mijn zomerse ontmoetingen met zeldzame vlinders zoals de koninginnenpage en keizersmantel, waarbij mijn vriendin zelfs ‘making-of’ foto’s kon maken waarbij ik samen met deze vlinders in beeld sta. 

In het voorjaar genoot ik zoals ieder jaar van de blauwborsten en de steenuilen in het binnenveld, waar dit jaar ook een groepje kemphanen zich liet zien. De kemphanen bedoel ik letterlijk, hoewel ik me ook wel kon storen aan het kemphanengedrag van sommige, voor de rest verknallende, fotografen. Tot slot blijven mijn ontmoetingen met wolven me altijd bij. Afgelopen jaar filmde ik een volwassen wolf die een edelhert gedood had, kon ik een tijdje een wat oudere welp prachtig volgen en genoot ik op een avond van een moment waarbij meerdere welpen met elkaar aan het spelen waren. En hoewel de kritiek op de wolf, vaak onterecht, toeneemt blijf ik deze dieren fascinerend vinden. Ik wens u allen fijne dagen toe en tot volgend jaar!

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.