Natuurcolumn Michael de Vries: De koninginnenpage te rijk

EDE Het is zomervakantie. In de laatste week van het schooljaar, terwijl ik samen met de kinderen uit mijn klas het lokaal opruim, besluit ik ook vaak even welke natuurfoto’s het komende schooljaar in mijn klas komen te hangen. Boven mijn bureau heb ik drie lijsten hangen op A3-formaat met natuurfoto’s. 

Afgelopen schooljaar prijkten daar drie foto’s van wolven. Twee van de drie heb ik inmiddels vervangen, waaronder één foto van een koninginnenpage die ik in diezelfde week nog maakte. De derde lijst wil ik nog voorzien van een ijsvogel. Mensen die mij goed kennen weten dat de ijsvogel mijn favoriete vogel is. In eerdere columns heb ik er al over geschreven en van één van mijn leerlingen kreeg ik als bedankje voor het afgelopen jaar een bedrukt shirt met de ijsvogel erop, hoe toepasselijk.

Qua zoogdieren is de wolf de laatste jaren als mijn favoriet voorbijgegaan aan de eekhoorn en als het gaat om vlinders, dan steekt de koninginnenpage ver boven de rest uit. Van geen enkele andere vlinder kan ik kippenvel krijgen als ik hem zie, maar bij deze vlinder heb ik telkens een gevoel van ongeloof. Zes of zeven keer slechts heb ik deze vlinder gezien, waarvan ik hem of haar maar drie keer echt goed heb kunnen bekijken en vastleggen. Vorige zomer, tijdens mijn vakantie in Maastricht, hét epicentrum van deze soort, moest ik het doen met een voorbijvliegend exemplaar. Ook dit jaar had ik enkele keren gezocht, vond ik rupsen, maar de vlinder... nee hoor.

Het wordt de laatste schoolweek. Samen met mijn vriendin, die ook in het onderwijs werkt, loop ik een rondje door een park. Tijdens het lopen zijn we in gesprek, terwijl ik naast me ineens iets groots zie fladderen. ‘Ho eens’, waren letterlijk mijn eerste woorden. Gevolgd door ‘koninginnenpage, serieus’. De vlinder gaat zitten en met mijn telefoon maak ik enkele foto’s. Maar ja, de camera is thuis. 

Eén tel twijfelde ik, maar besloot toen zo snel mogelijk de camera thuis op te halen. Ik vroeg aan mijn vriendin om te blijven wachten tot ik terugkwam, maar wachtte niet op antwoord. Binnen een kwartier, en als een soort Tom Dumoulin, was ik terug en wat was ik blij dat ik de camera gehaald had. Ik voelde me de koning te rijk, of moet ik zeggen de koninginnenpage te rijk?

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.