Columnist Daniëlle Horneman: een witte laag over oude scheuren

EDE De kerstspullen staan weer op zolder. Dozen dicht, lichtjes uit, de boom verdwenen. Ik heb mijn huis weer terug. En daarmee ook iets anders: ruimte. Ruimte in mijn omgeving, ruimte in mijn hoofd. Dat rustige moment na de jaarwisseling, waarin het oude net is afgerond en het nieuwe zich nog niet heeft opgedrongen.

En precies dán begint het te sneeuwen.

Het nodigt uit tot spelen. Wie in de (online) Ede Stad kijkt, ziet allemaal foto’s van door onze kinderen gemaakte sneeuwpoppen, goede plekken om vanaf te sleeën en andere sneeuwpret. Maar ook de andere kant van deze witte wereld: een auto op zijn kop in de berm, een volle spoedeisende hulp in ziekenhuis Gelderse Vallei en inwoners die hun best doen om paden en wegen veilig te houden. Voorheen mocht je van de gemeente nog gratis een zakje strooizout afhalen bij ACV, maar dat is al even verleden tijd.

VERANDERINGEN

Wie deze dagen door Ede wandelt, ziet hoe snel alles verandert. Het stationsplein, de fietspaden, de overgang naar het groen: alles krijgt dezelfde witte laag. Randen vervagen. 

Het verschil tussen stoep, berm en weg wordt minder scherp. Scheuren en losliggende stoeptegels verstoppen zich onder het wit. Wat normaal duidelijk is, vraagt ineens oplettendheid.

Sneeuw verzacht het beeld, maar niet de werkelijkheid. Onder dat wit liggen de scheve tegels nog steeds. Het ongelijk dat je pas voelt als je er middenin staat. Sneeuw bedekt, maar lost niets op.

SCHONE LEI

Misschien is dat precies wat deze tijd van het jaar met ons doet. We maken plannen, hebben goede voornemens, spreken over een nieuw begin. Alsof we met een schone lei starten. Maar net als onder de sneeuw ligt ook het afgelopen jaar er nog. Met alles wat niet is opgelost, niet is uitgesproken, niet is afgemaakt.
Alleen tijdelijk minder zichtbaar.

Ook in onze maatschappij en in onze stad. In hoe we omgaan met openbare ruimte, met zorg, met verantwoordelijkheid en met elkaar. Veel keuzes zijn al eerder gemaakt, soms ver weg van het dagelijks leven, en worden pas zichtbaar wanneer omstandigheden veranderen. Wanneer iets niet meer vanzelf gaat.

Sneeuw smelt. Altijd. En dan komt weer tevoorschijn wat er al was. Dat is mijn uitnodiging voor 2026 aan u als lezer. Niet om alles wit te houden, maar om te durven kijken naar wat eronder ligt.

Juist nu, omdat we dit voorjaar in onze gemeente opnieuw mogen kiezen welke richting we inslaan.

Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.