Natuurcolumnist Michael de Vries: ‘Jurassic Park in het klein’

EDE Veel mensen denken vaak dat ik altijd maar natuurdocumentaires kijk, puur omdat mijn interesse ook vaak bij de natuur ligt. Hoe gek het wellicht ook is, vaak scroll ik snel door als ik natuurvideo’s tegenkom. Zenders als National Geopraphic heb ik nooit opstaan en zelfs Vroege Vogels kijk ik de laatste jaren niet zoveel meer. Bij echte natuurfilms heb ik toch vaak het idee dat bepaalde beelden gemanipuleerd zijn, wat niet altijd ten goede komt aan het dier dat gefilmd is. Ook als kind keek ik dat soort programma’s eigenlijk al niet zoveel. 

Wat ik dan wel keek? Ik denk dat ik iemand ben van de klassiekers. The Karate Kid, Free Willy, Jurassic Park en als serie was en ben ik helemaal fan van MacGyver, de slimme jongen die zonder geweld te gebruiken en met ingenieuze ideeën de grootste problemen op wist te lossen.

Bij Jurassic Park was ik als kind helemaal onder de indruk van hoe mooi ze die grote dieren na hadden gemaakt en ze op beeld deze uitgestorven dieren tot leven hadden gewekt. Toch krijg ik ook in de natuur soms dat prehistorische gevoel weer terug. Bij het zien van een hazelworm, een gladde slang en met name de zandhagedis krijg je toch even het gevoel dat je zelf in een Jurassic Park film speelt. 

Vorig weekend belandde ik samen met mijn vriendin toevallig in een ‘mini-speelfilm’ van zandhagedissen. Al op de heenweg konden we minutenlang genieten van een prachtig groen mannetje en ongeveer een uur later zagen we op dezelfde plek de versierpogingen van waarschijnlijk ditzelfde mannetje die telkens achter een vrouwtje aanliep en haar in de staart beet. Op een gegeven moment betrad ook een extra mannetje de filmset en zo kon het gebeuren dat er continu zandhagedissen voor of achter ons liepen. 

Doordat ze zo op elkaar gefocust waren, hadden ze geen idee van onze aanwezigheid en dat maakte het zo fascinerend om naar te kijken. Ze gingen zo druk in elkaar op, dat het zelfs tot tweemaal toe gebeurde dat een zandhagedis over mijn voet liep. Het gevoel dat deze prehistorische diertjes gewoon over je voet lopen, en ik had nog slippers aan ook, was iets wat zelfs ik nog nooit mee had gemaakt.

Na een tijdje zijn we maar gegaan. Hoe het is afgelopen weten we niet, we vonden het een mooi open einde van de film.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.