Columnist Juko de Vries: ‘Als toevlucht beangstigend wordt’

EDE Een column schrijven waarbij de lezer zich tot het onderwerp kan verhouden. Niet om te polariseren, maar om tot uitwisseling van gedachten en ideeën over het onderwerp te komen. Dat het juist ook in Ede niet gaat om ieder voor zich en God voor ons allen. Ik blijf zoeken naar gemeenschappelijkheid. Vooral niet in mijn eigen bubbel blijven hangen, maar nieuwsgierig blijven naar hoe de ander erin staat. Bewegen we ons in een goede, wenselijke richting? Of gaan we toch steeds meer voor eigenrichting? Want dat baart mij de laatste weken nog de meeste zorg.

Laten we het perspectief eens omdraaien. Wij zijn Nederland, maar…

Stel, Nederland wordt bezet door een vreemde mogendheid. Je moet vluchten. Onderweg betaal je mensensmokkelaars een flink bedrag in euro’s om naar de andere kant van de wereld te kunnen komen. Over de ontberingen onderweg heb je het niet. Uiteindelijk meld je je bij een toevluchtsoord. Zo heet dat hier. Daar worden je gegevens genoteerd voor onderzoek. Of je verhaal wel klopt en of je de waarheid spreekt. Wat je hier komt doen, wil men weten. Waarom je hiernaartoe bent gekomen, wil men weten. Dat onderzoek kost tijd, dus totdat het is afgerond, dien je in dit toevluchtsoord te blijven. Je mag niet gaan werken in de buurt. Maanden worden jaren. Intussen houd je via je telefoon contact met thuis.

SPANDOEKEN

Buiten de hekken wordt het steeds onrustiger. Er verzamelen zich mensen met spandoeken. Er staan leuzen op die je niet kunt lezen. Maar je vermoedt niet veel goeds. De spanning loopt op, ook bij jou. Dit toevluchtsoord is namelijk niet bedoeld voor lang verblijf, maar ja, dat onderzoek loopt nog steeds. 

Als je nu mocht werken. Gewoon om wat omhanden te hebben, je dienstbaar te maken in je omgeving. Ritme opdoen. Sla je twee vliegen in één klap. Je maakt je nuttig en leert gaandeweg de taal. Zou voor de beeldvorming ook niet slecht zijn. Bovendien verdien je een zakcentje om je minieme bestaan enigszins dragelijk te maken.

Intussen kijk je maar weer naar buiten, naar de menigte die daar staat en allerlei leuzen scandeert. Iets over ‘dit is ons land’ en ‘we moeten je niet’ of nog erger, maar ja, je verstaat niet alles wat er wordt gezegd. Hoe beangstigend zal dat zijn.

Maar gelukkig verzin ik dit maar gewoon om het begrip ‘toevluchtsoord’ tot me door te laten dringen.

door Juko de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.