Column burgemeester René Verhulst van Ede: Alles of niets

EDE De Indonesiër is een rustig en matig mens. Ik heb niemand boos gezien de afgelopen weken, ook niet op elkaar. Op een markt parkeerden wij onze scooters naast die van de gids, pal voor een kraampje. In Nederland haal je dat niet in je hoofd en zou je dat toch doen, dan had je wel iets gehoord van een boze verkoper. En terecht. Ik zei dat tegen de gids en die weer tegen de jongen die in dat kraampje cake aan het bakken was. Ze konden dat niet geloven, je helpt elkaar toch en je daarom druk maken..

Het verkeer is hectisch. Alles zit op de weg, auto’s, scooters en becaks (fietstaxi met kleine motor) passeren elkaar links en rechts. Eén claxonstoot is pas op, maak een beetje ruimte voor mij en twee is bedankt. Nooit iemand boos zien gebaren, laat staan schreeuwen naar elkaar. Je neemt geen ruimte, maar geeft het. Let wel op, zebra of groen licht zegt niets, net als eenrichtingsverkeer. Je kunt voorzichtig aan de kant van de weg tegen het verkeer ingaan. Iemand die er loopt helpt je dan wel. In de steden zijn er zelf benoemde parkeerwachten met een fluitje. Met z’n tweeën op stoelen en de stereo op tien. Belangrijkste taak is assisteren bij inparkeren, wie je ook bent en je weer de weg op helpen. Betaling in sigaretten. Met je scooter is het ook geen probleem om door de smalle paden van de overdekte markt te koersen, slalommend tussen de zakken met pepers, fruit, groenten en slachtkippen die er op een koper wachten.

Oversteken van een drukke weg is aan de kant gaan staan, rustig lopen en contact maken met bestuurders, die dan gaan remmen. Al eens in Nederland geprobeerd?

Maar er zijn uitzonderingen op die rust en de matigheid. En dat is alles of niets met airco of muziek. Het staat uit of vol aan, er zit niets tussenin. In de vorige column had ik het al over de trein waar je een fleece moet dragen. Het went, tot het een keer te veel wordt.

Op de boulevard van Makassar dronken wij in de namiddag wat en wilden daarna wat eten. In het restaurant zaten vijf mensen. Ondertussen testte een technicus de karaoke-installatie, en dat hield niet meer op.

Na het vierde country- and westernnummer waren wij het schreeuwen naar elkaar beu en liepen naar het ons bekende Onkel John’s, de Indonesische variant van Starbucks met een wat uitgebreidere kaart. Een paar mensen aan een tafeltje en een live band die aan het sound checken was. Dat had je gedacht, het optreden was om 19.30 uur al op het hoogtepunt met nog een geluidsband op de achtergrond. En men kent geen pauzes. Schor van het praten met elkaar zijn wij na het eten gevlucht naar het hotel.

door René Verhulst
burgemeester van Ede

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.