Columnist Michael de Vries over zijn ontmoeting met de wolf: ‘Voelt als koffie drinken met Messi’

EDE Als jonge jongen van een jaar of veertien, begon voor mij de liefde voor de natuur. Destijds met een verrekijker en telescoop. In die jaren die volgden kwamen daar de eerste camera’s bij. Net na de afronding van mijn studie vergat ik de natuur even, totdat ik mezelf verplichtte een nieuwe en betere camera te komen om de natuur écht te gaan filmen. Met het filmen van de natuur begin je klein, in je eigen tuin of parkje. Naarmate de jaren volgen, word je er beter in en wil je steeds meer bijzondere dingen vastleggen. Al die jaren had ik enkele droomsoorten; de ijsvogel, bosuil, koninginnenpage, boommarter en gladde slang. De boommarter duurde het langst, maar uiteindelijk lukte dat ook. Doel compleet zou je zeggen. Maar ja, aan de andere kant was er inmiddels ook een nieuwe droomsoort gearriveerd; de wolf!

Sinds dat de wolf in 2015 ons land weer wist te vinden, roep ik al dat de wolf mijn ultieme droomsoort is. Al is het maar één tel, op honderden meters afstand. Een foto of video zou niet eens hoeven, maar die ene ontmoeting zou al genoeg zijn. Wat voor voetballers een ontmoeting met Messi is, heb ik dat met de wolf.
Jaren gingen voorbij, één keer vond ik sporen. Maar de wolf? Nee hoor.

Het wordt september 2023. Tijdens een rondje door de Veluwse natuur loop en fiets ik wat op een ochtend. Met mijn gedachten ergens anders, en terwijl ik op het punt sta terug te gaan fietsen, zie ik daar héél in de verte ineens ‘mijn’ droomsoort lopen. Heel rustig, naar voedsel zoekend komt het dier ook nog eens mijn richting op. Op zo’n moment sta je even letterlijk aan de grond genageld. Maar niet te lang, want mijn statief en camera zaten nog in de fiets. In een split-second kies ik ervoor om ze te halen. Ik keer terug en.. wolf weg.

ADRENALINE

Even baal ik, terwijl de adrenaline nog door mijn lijf giert.. Dan duikt de wolf weer op, de helft zo dichtbij als daarvoor. Het dier loopt achter bomen en tussen bosbessen, maar dan, vlak voor het dier uit zicht verdwijnt, lukt het me. Op vijftig meter afstand staat de wolf even stil. De foto die ik maak, zal ik koesteren, maar het moment zelf nog veel meer. Voor mijn gevoel heb ik koffie gedronken met Messi.

Michael de Vries