Serie FC Wageningen (4): Kees van de Graaf: ‘Charley’s glimlach vergeet ik nooit meer’

BENNEKOM - Iedere club heeft zijn supporters. Maar de ene supporter is de andere niet. Verschillen zijn er in beleving, betrokkenheid en uitstraling. Maar er zijn ook supporters wier hart de clubkleuren zijn gaan aannemen. En waar ook eenzelfde kleur bloed door de aderen stroomt. Natuurlijk heeft ook FC Wageningen dergelijke supporters. Eén van hen is Kees van de Graaf. Een bezoek aan hem om over ‘zijn’ club te praten, is één langgerekte anekdote, gelardeerd met bewegende beelden, prachtige foto’s en gekoesterde relikwieën.

door Dick Martens

Samen met mijn vader en grootvader voor het eerst mee naar de Berg. Ik kwam op een veld zonder hekwerk erom. Ik kon lekker, zittend in het gras, naar de wedstrijd kijken. Helder staat mij nog voor de geest, dat er toen een man langskwam met een wit jasje en een grote bak voor zijn buik. Daarin lag zoveel lekkers, zoals repen chocolade, rollen drop en zelfs ijs. Mijn middag kon niet meer stuk. Vanaf dat moment was ik Wageningen supporter en hoewel de club allang niet meer bestaat, ben ik dat nog steeds.”

Agfa-Click

Was het voor Van de Graaf eerst nog grotendeels het snoep, dat hem twee wekelijks naar de Berg deed verlangen, al snel verlegde hij zijn aandacht naar waar het werkelijk om draaide, de Wageningse voetbalhelden.

,,Ik wist al snel wie Charley van de Weerd, Joop van der Kolk, Kees Quint en Ton van de Weerd waren. Met name Ton en Kees heb ik bij het eerste elftal zien komen. Ton zou uitgroeien tot één van de meest waardevolle spelers die Wageningen ooit heeft gehad en Kees tot de fanatiekste keeper die ik heb gekend. Kees wilde altijd het beste uit zichzelf halen. Dat zou zijn hele leven zo blijven. Eerst in de goal, maar later ook als trainer en regelaar van de wedstrijden van Oud FC Wageningen. Helaas zijn beiden niet meer onder ons.”

‘Kleine’ Van de Graaf onderscheidde zich toen al van zijn ‘supporterende’ leeftijdsgenoten. Gewapend met zijn eigen fototoestelletje, een echte Agfa Click, fietste hij na schooltijd vanuit zijn toenmalige woonplaats Renkum naar de Berg om foto’s van zijn trainende voetbalhelden te schieten.

,,Het was blijkbaar nog te vroeg om te trainen, want er was niemand aanwezig. Ik ben toen het hoofdveld opgelopen en daar maakte ik mijn eerste zwart wit foto’s. Van de hoofdtribune, het markante scorebord met de kegels en van een bord dat op de hoek van het speelveld stond, met de tekst: ‘Het is streng verboden om tijdens de wedstrijd het veld te betreden’. Ik heb ze nog steeds.”

Sprak Van de Graaf al vertederend over Ton van de Weerd en Kees Quint, zijn ogen gaan glinsteren als de naam van zijn absoute held Chris Geutjes over zijn lippen rolt. ,,Hij was de zoon van een Renkumse groenteboer en stapte in 1959 over van RVW naar Wageningen. En dat jong speelde zo gemakkelijk. Hij profiteerde optimaal van de passes van Charley van de Weerd. Dat leverde veel en mooie doelpunten op.”

De naam Charley van de Weerd doet Van de Graaf ineens terugdenken aan de laatste verjaardagen van de oud vedette en ‘voetballer van de eeuw’ van FC Wageningen. Ik ging de laatste jaren op zijn verjaardag altijd naar hem toe, met een bloemetje of met gebakjes. Kort voor zijn overlijden (4 februari 2010) heb ik hem nog een filmpje laten zien dat ik gemaakt had over Wageningen. Ik zie hem er nog ademloos en gebiologeerd naar kijken. Die glimlach op zijn gezicht zal ik nooit vergeten.”

De club ook die hem naast het verdriet om het verdwijnen ook enorm veel memorabele momenten en onuitwisbare herinneringen heeft gebracht. Zo vertrokken vader en zoon Van de Graaf op zondag 9 juni 1968 richting Apeldoorn. Op Sportpark Berg en Bos kon Wageningen in de wedstrijd tegen AGOVV kampioen worden van de Tweede Divisie. ,,Het was op mijn vaders verjaardag en door een doelpunt van Marcel Broecks werden ‘wij’ kampioen.”

In 1971 verhuisde Van de Graaf, op 24-jarige leeftijd, van Renkum naar Wageningen, waar hij inmiddels ook werkte. En toeval of niet werd Maarten Vink, de toenmalige trainer van Wageningen, zijn buurman. ,,Ik zag hem bijna dagelijks in zijn knaloranje BMW stappen om vervolgens naar de Berg te scheuren. Vaak wisselde hij daar zijn bolide in voor de fiets, om zijn spelers zo te begeleiden als zij hun boslopen afwerkten.”

Nacompetitie

Korte tijd later werd Wageningen weer eens landelijk nieuws. In het seizoen 1972-1973 werd de nacompetitie ingevoerd, een uitvinding van de toenmalige voorzitter en clubarts van FC Wageningen, Ab Wit. Het leverde het betaalde voetbal en Wageningen in het bijzonder een bijzonder toetje op en spraakmakende successen.

Van de Graafs gedachten dwalen weer onmiddellijk af richting zijn Groen Witte passie. ,,Op 9 juni 1974 (de datum wordt moeiteloos uit de mouw geschud) ontving Wageningen in de laatste wedstrijd van de nacompetitie aartsrivaal Vitesse. Bij winst zou promotie een feit zijn, bij een gelijkspel was het resultaat van de andere wedstrijd SC Amersfoort-Fortuna SC belangrijk.”

Geel Zwarte rivalen

Om te bewijzen hoe het met de rivaliteit tussen Geel Zwart en Groen Wit destijds gesteld was, wordt er ‘bewijsmateriaal’ bij gepakt. Uit de zorgvuldig bewaarde verzameling krantenknipsels en plakboeken diept Van de Graaf moeiteloos een artikel op uit voetbaltijdschrift ‘Kick’. In ‘chocoladeletters’ laat Vitesse speler Nico Kunst verslaggever Harry Vermeegen weten, dat ‘ZIJ’ niet mogen promoveren en dat ‘WIJ’ daar wel voor zouden gaan zorgen.”

Legendarische winst

Maar de flonkerende ogen van Van de Graaf verraden het resultaat al. ,,Het werd 1-1, maar omdat ook de andere wedstrijd in 1-1 eindigde promoveerde Wageningen toch nog naar de eredivisie. Zelden heb ik meer blijdschap gezien bij de supporters als toen. Maar ook de legendarische winst op PSV (1-6), de bekersuccessen en de laatste promotie in 1980 staan nog helder op Van de Graafs netvlies. ,,Op de Berg zaten toen dik 20.000 toeschouwers, die de winst op Cambuur (4-0) op het veld en later in de stad op grootse wijze hebben gevierd.”

De teloorgang van zijn passie en liefde komt natuurlijk ook ter sprake. Van der Graaf heeft daar nog altijd moeite mee en daarom heeft hij samen met Willem Straatman en Henk Hobé altijd gevochten om in ieder geval het stadion te behouden. ,,Ik hoop dan ook, dat die plannen gerealiseerd gaan worden, want de Wageningse Berg heeft een geweldige historie en verdient dan ook een mooie toekomst.”