100 jaar Marktvereniging: Frans van der Horst haalde de 'Earring' drie keer naar Ede

EDE - Popconcerten in Ede. Elk jaar in de zomermaanden op drie zaterdagavonden. En dan ook nog de 'fine fleur' van de vaderlandse popmuziek. En dat in Ede, ja. Groepen als Golden Earring en Focus traden op in de markthal. Namen van groepen, die zeker de vijftigers en ouderen nog heel wat zeggen. De grote kleine man achter de popconcerten in Ede was de inmiddels 75-jarige Frans van der Horst. ,,De eerste groep die toen in de markthal optrad was The Swinging Soulmachine," weet hij zich nog als de dag van gisteren te herinneren.

door Jan de Boer

'The times they are a changing', zong Bob Dylan al in de jaren zestig. Een waarheid als een koe.Wat er vroeger allemaal mogelijk was in de markthal, eerst groentehal en later ook nog eierhal, is in deze tijd niet meer voor te stellen. De markthal werd ooit overigens in de wintermaanden ook nog door de vader van Van der Horst, ook Frans geheten, en ooit nog op Wimbledon tenniste, gebruikt om daar tennisles te geven.

Drie avonden traden er popgroepen op. En dat in een ruimte waar je volgens Van der Horst niets kapot kon maken. Waar je geen rekening hoefde te gehouden met geluidsoverlast. Er was geen toilet, geen brandvoorziening. En waar een krakkemikkig podium met een sinaasappelkistjes in elkaar werd getimmerd. ,,Een blind paard kon er geen schade doen. We hadden toch niks. Wat kon je nou vernielen," stelt Frans van der Horst.

,,De Heideweek was ter ziele"

De popconcerten kwamen in die tijd uit de koker van het bestuur van de plaatselijke VVV. En dan moet je volgens Van der Horst denken aan Klaas Hielkema, David de Nooij en Jan Prangsma. ,,De Heideweek was ter ziele. Wij hebben het opgepakt. Er moest geld komen. Ik zei tegen Klaas 'we gaan concerten geven". Ik daarna naar David toe. Hij had ook geen probleem, maar zei wel dat ik het allemaal moest regelen. Na The Swinging Soulmachine kwamen Jan Akkerman en Thijs van Leer met Focus. Die heb ik wel drie keer gehad."

Ook The Cats uit Volendam, Rob Hoeke en niet te vergeten Cuby & The Blizzards traden in de markthal op. ,,In die tijd kon je Golden Earring voor 2.500 gulden per optreden contracteren. Die groep is ook drie keer geweest." Toezicht was er in die tijd van commissaris Van Kestelo, die met witte handschoentjes aan en een sjaaltje om, alles overzag. ,,Voor hem had iedereen verschrikkelijk veel ontzag. Maar mijn bescherming waren de 'Ambonezen'. Ik lette natuurlijk wel op, maar zij deden de kas. Als we voorverkoop hielden, waren we binnen drie uur uitverkocht. Zeshonderd man mochten er in. Als extra verkocht ik driehonderd kaarten voor de leukigheid en voor de fooitjes er bij."

Decibellen kende men in die tijd wel, maar men hield er geen rekening mee. ,,Cesar Zuiderwijk van de Golden Earring sloeg toen al net zo hard. Het maakte allemaal niets uit. Cesar spreek ik nog wel eens en dan hebben we het wel eens over die tijd. 'Een podium en verlichting nooit van gehoord. Zitten en speulen," vertelt hij mij dan. Dat kan tegenwoordig niet meer. De entree was toen toch al tien gulden. Dat was veel geld voor die tijd. Aan zo'n concert toen hielden we drieduizend gulden over. Het heeft geduurd zeker vijf jaar geduurd. Het hield op nadat de prijzen van de artiesten zo hoog werden. Dat was niet gezellig meer."

,,Vergunning? We deden het gewoon"

Toen het nieuwtje in Ede zelf er een beetje af was, kreeg je de narigheid dat het de mensen van buitenaf begon aan te trekken, aldus de Edenaar. ,,Toen ging het de verkeerde kant op. Het geven van de popconcerten kun je een paar jaar doen. En dan moet je er mee ophouden." Plaatsgenoot Van de Fliert verzorgde de drankverkoop. ,,Daar hadden we ook geen vergunning voor. Dat deden we gewoon."

De top van Nederland naar Ede halen was geen enkel probleem voor Van der Horst. ,,Hoe? Gewoon bellen. Agenten hadden die groepen toen nog niet zo veel. Iemand van een theaterbureau in Amsterdam tipte me zo nu en dan. Het was een knappe klus, je had er veel werk aan. Je moest op zo'n veel dingen letten. Een kleedruimte was er ook niet. Dat gebeurde bij mij in café Onder de Toren, daar had je ook drank genoeg."

Je deed gewoon in die tijd. ,,Ik was zo inventief als de donder. En was schijnbaar ook nergens bang voor. En David de Nooij vond het prachtig natuurlijk. Waarom het geëindigd is? Ik kreeg toch te veel last van wat ruzietjes en dat soort dingen. En de politie begon ook wel bezwaren te maken. Het was natuurlijk onveilig. Via de VVV hebben ze mij aan het verstand gebracht, dat het allemaal niet meer kon. Uit mezelf zag ik dat natuurlijk niet in. Eigenlijk had men wel gelijk."

Fotobijschrift:

Frans van der Horst: ,,Café Onder de Toren was tevens kleedkamer. Drank genoeg!"