‘Mijn held is toch wel Keith Richards’

EDE - Henk Faas is als jonger broertje beïnvloed door de platen van The Rolling Stones, die zijn oudere broers Wim en Maarten eind jaren zestig, begin jaren zeventig kochten. ,,Ik heb die platen nog. Mijn favoriete plaat van The Stones is ‘Exile on Mainstreet’, dat is een mix van gospel, blues, rock en misschien wel een beetje soul. Daar zit eigenlijk alles in, waardoor The Stones zich hebben laten inspireren. Daarin zit de basis van de muziek, waarvan ik houd. Maar ik heb altijd nieuwe muziek gekocht. Laatst nog een cd van gekocht van P.J. Harvey, een redelijk jonge artiest nog. Ik ben ook naar een concert van hem geweest, Vrij ingewikkelde muziek. Geen meeklap- en geen meeneuriemuziek.”

Faas, die zelf ook gitaar speelt, is niet iemand, die als zovele jaargenoten, wat muziek betreft is blijven ‘hangen’ in een bepaalde periode. Vorig jaar presenteerde hij het programma ‘Mijn dozijn’ voor de Edese lokale omroep. Maar weinig plaatsgenoten zullen behalve ‘Exile on Mainstreet’ de andere elf nummers, die op het lijstje staan, kennen. De Edenaar is ook vooral geïnteresseerd achter het verhaal van de muziek. ,,Achter de historie. Met name in boeken van Amerikaanse journalisten. Bijvoorbeeld om te weten waar de blues vandaan komt, hoe die is ontstaan.”

,,Wat mij ook heel erg intrigeert is de gospelmuziek, de negro spirituals. In het jaar 1800 had je van die grote bijeenkomsten, buiten had je nog geen kerken. De mensen waren vaak nog analfabeet of nog niet zo goed ontwikkeld. Als ze gingen zingen, konden ze niet veel onthouden of ze konden nog niet lezen. Na elke zin had je toen al weer een refrein. Nu heb je acht regels. Het lied bestond in die tijd maar uit een, twee of drie regels. En dat werd eindeloos herhaald. Chorus songs heet dat.”

Speciaal koopt Henk Faas boeken over onderwerpen, waarvan hij meer wil weten. ,,Zo heb ik bijvoorbeeld het boek ‘He came from Memphis’. Dat gaat helemaal over de jaren vijftig, niet over Elvis Presley, maar vooral wat er daar allemaal gebeurde. In het boek kom je veel bands tegen waarvan ik denk ‘ik geen idee wat het is’. Ook heb ik een boek dat heet ‘in the country of country’. Een boek over country and westernmuziek. Maar ik luister ook naar klassieke muziek.”

Faas was altijd al wel geïnteresseerd in wat voor muziek mensen maken. Zo heeft hij ook een boek over Keith Richards van The Rolling Stones. ,,Dat is wel één van mijn helden. Ook Joe Strummer. Toen ik Keith Richards als muzikant leerde kennen, was hij er al. En hij is er nog steeds. Hij heeft net als Eric Clapton en Queen een beetje de blues in Europa geïntroduceerd. The Stones hebben daar vooral door het gitaarspel van Richards een eigen draai aan gegeven. Nu is hij een oude man aan het worden. Wat mij intrigeert is zijn soort zigeunerachtige onafhankelijke uitstraling. En altijd overleven. Volgens mij gaat hij ook niet dood.”

Als je zijn muziekkast zo afloopt is Henk Faas niet voor één gat te vangen. ,,Dan zie je skamuziek. En ik heb punkmuziek, The Clash vind ik een hele goede band. In de new wave tijd had je Joy Division, dat vind ik ook geweldig. Pas is er door Anton Corbijn nog de film Control gemaakt over het leven van de zanger van Joy Division, Ian Curtis. De zanger intrigeert me ook. Hij zat een paar jaar ontzettend met zich zelf in de knoop. Later hangt hij zichzelf op. En tussendoor is hij zo creatief, dat je denkt jammer eigenlijk.”

,,Ik heb een hele brede muzieksmaak,’ vervolgt Faas, ,,maar het moet wel ergens over gaan. Uiteraard kom ik dan niet uit bij Jan Smit. Het moet wel een band zijn met een drummer, een gitaar, een pianootje en af en toe mag er ook wel een cello bij zijn. Het moet wel ergens over gaan, er moet bezieling zijn. De boeken gaan vooral over Amerikaanse muziek, ja. De negers kwamen natuurlijk uit Afrika. Ik heb ook reggaemuziek met Afrikaanse invloeden er in. Dan hoor je heel erg die trommels er in. Die plaat heet ‘The Mystic Revelation of Rastafan Grounation’. Als je de cd hoort denk je dat die in Jamaica is gemaakt. Maar hoor je invloeden uit Ethiopië en dat soort landen. Ik volg de muziek tot aan de jongste bands. Ook door mijn zoon Elmo, die het huis uit is. Daarom loop ik nu achter. Als je er over gaat lezen en gaat luisteren, kom je zoveel tegen. Er is zoveel muziek.”