Mirjam en Emma uit Bennekom bouwden klaslokalen in Zambia: ‘Dit neemt niemand ons meer af’

BENNEKOM Hoewel het straatbeeld in Bennekom de laatste dagen veelal ‘Kinderdorp- en Vlegeldag-geel’ kleurde en nog zal blijven kleuren, was het het afgelopen jaar meer dan eens ‘rood’. Jongelui gekleed in rode T-shirts of hoodies deden ‘veel en van alles’ om maar zoveel mogelijk geld bij elkaar te klussen, te bakken, het Groot Bennekoms Dictee te organiseren en nog veel en veel meer. 

door Dick Martens

Zij, 27 jongeren, deden dat als leden van World Servants Bennekom, om in het verre Zambia, in het dorp Lobi, drie extra klaslokalen te kunnen gaan bouwen. Al die acties leverde de groep uiteindelijk maar liefst ruim 111.000 euro op. Inmiddels is het tijdelijke adres weer verruild voor ‘hun’ vertrouwde Bennekom, maar de onuitwisbare indrukken, de belevenissen, de voldoening en nog veel meer mooie ervaringen zullen nooit meer uit hun gedachten gaan. Mirjam van Beek (20) en Emma Brandse (22) blikken nog even terug.

OVERTROF VERWACHTINGEN

Ze zijn alweer enige dagen ‘thuis’, maar al snel ook weer in ‘hun’ Zambiaanse dorp Lobi. ,,Het was geweldig, die ervaring neemt niemand ons meer af”, openen ze in koor ‘de terugblik’. ,,We wisten niet wat we konden verwachten, maar na de vermoeiende en lange reis, overtrof het onze verwachtingen. We zagen zeker de armoede, maar ook kindergeluk. We hadden veel en mooie contacten met de lokale bevolking.” 

‘De locals’ zelf waren zeer verbaasd, dat ook de meiden binnen de Bennekomse World Servantsgroep ‘gewoon’ meebouwden. ,,We moesten ons echt bewijzen, deden het per definitie al fout, maar na een paar dagen werden ‘wij’ wel geaccepteerd. Ze zagen, dat ook wij goed werk afleverden. Het was zelfs ook een kleine doorbraak voor de vrouwen. Hun hulp beperkte zich in eerste instantie tot water halen en stenen sjouwen, maar ze werden steeds nieuwsgieriger en gingen ons ‘stiekem’ een beetje helpen.”

HECHTE GROEP

Naast de drie klaslokalen kon er zelfs nog worden gebouwd aan een lerarenwoning en een omkleedruimte, speciaal voor meisjes. ,,Je kon ook wel tijd nemen voor jezelf, maar dat deden we maar zelden. Je bent drie weken lang samen met de groep. ‘s Avonds om negen uur ging ook vaak letterlijk ‘het licht uit’. Ook omdat je geen tijdsbesef had. De groep maakte de reis, we waren hecht en deden alles samen, samen naar de sterren kijken, voetballen met de kinderen, we hadden een meidendag waarop we met de lokale vrouwen en meisjes gingen ‘make-uppen’ en de haren gingen doen, koken met ‘de kookvrouwen’ of mee-wassen en we zijn naar het speciaal onderwijs geweest. Je bent er met een doel en voor een reden, die school, maar het was zoveel meer dan dat. Ook voor onze eigen ontwikkeling was het ‘onvergetelijk en ‘vet’ om dat allemaal te ervaren. Je leert daar zoveel, dingen en zaken die je niet van tevoren op een ‘schoteltje krijgt gepresenteerd’. Ook de hechtheid, de warmte de vertrouwdheid van de groep was geweldig. Echt onvergetelijk! En een reden om nog eens terug te gaan.”