Natuurcolumnist Michael de Vries: ‘Minder tijd voor natuur? Dan maar dichtbij huis’

EDE In mijn vorige column schreef ik al dat het soms zoeken was naar mijn favoriete seizoen en dat ik tot de conclusie was gekomen dat ik in de herfst- en winterperiode veel minder foto’s en video’s maak dan in het voorjaar en de zomer. Ook de afgelopen weken kan ik die conclusie weer trekken. Wellicht speelt de drukke periode in het basisonderwijs daarin ook een rol. De weken rond Sint en Kerst zijn als leerkracht voor mij misschien wel de leukste weken van het jaar, maar ze zijn denk ik toch ook wel het meest pittig, waardoor je in de weekenden minder energie over hebt dan je zou willen.

Waar ik in het voorjaar en zomer iedere zaterdag en zondag de natuur in ga en zelfs vaak voor werktijd nog even door het Binnenveld fiets, moet ik me er nu toe zetten om één van die dagen in het weekend even te gaan. Als alternatief ga ik vaak wel even dichtbij huis een blokje om. Of dit nu de Proosdijvijver is of het Velhuizerbos, ook daar is van alles te zien en te horen. Bij de grote vijver naast het ziekenhuis hoor ik dagelijks als ik naar mijn werk ga roepende dodaarzen en regelmatig zelfs de hoge roep van de ijsvogel.

Die ijsvogel zag ik vorig jaar ook vaak bij het Veldhuizerbos, maar daar heb ik de vogel helaas deze periode nog niet gezien. Wel laat de grote gele kwikstaart zich dagelijks zien en tot mijn verrassing duiken ook steeds vaker wintertalingen op bij de watertjes. Terwijl ik langs een slootje loop en met mijn verrekijker zoek naar leuke waarnemingen, zie ik dat ik word ingehaald door een grote schaduw. Mijn eerste gedachte was blauwe reiger of grote zilverreiger, omdat deze grote vogels regelmatig foerageren in een weilandje. Maar in plaats daarvan landt er een stukje verder, hoog bovenin een boom, een buizerd. De vogel kwam uit de richting van een woonwijk en bleef rustig zitten. Zelfs toen ik rustig mijn rugtas afdeed, het statief neerzette en mijn camera erop bevestigde, bleef de vogel mij rustig aankijken. De vogel leek te snappen dat ik geen gevaar vormde en bij het minste geringste gevaar zou de vogel met enkele vleugelslagen honderden meters verder zijn. Zo zie je maar weer hoe gemakkelijk je ook gewoon natuur kan bewonderen heel dicht bij huis. Kijkt u de komende weken ook even goed om u heen als u buiten bent?

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.