Columnist Michael de Vries: ‘Niet elke fotograaf houdt zich aan afspraken’

EDE Als ik in de natuur ben, geniet ik bijna altijd wel. Of ik nu wel of niets iets zie of wel of geen foto’s of video’s maak, bij thuiskomst ben ik vaak tevreden als ik terugkom. Maar er zijn ook momenten waarop ik totaal niet heb genoten, maar me juist enorm heb gestoord of opgewonden over dát wat ik heb zien gebeuren. En het zijn nog niet eens de loslopende honden, rokende mensen of schreeuwende wielrenners. Nee, het zijn de fotografen. Althans, een klein clubje. De meeste fotografen die ik tegenkom hebben respect voor de natuur en houden zich aan de afspraken.

Toch is er ook een klein clubje dat overal lak aan lijkt te hebben. Natuur verstoren? Ach, het gaat toch om de foto. Rustgebieden betreden? Tja, moet kunnen, toch?
De afgelopen jaren heb ik situaties meegemaakt waar je droevig van wordt. Toen ik op grote afstand een jonge vos stond te filmen, verscheen er in mijn schermpje van de camera ineens een echtpaar dat zó dichtbij sloop dat het dier in paniek wegrende. Of een zeldzame draaihals, een specht-achtige, waarbij juist de mensen met de grootste telelenzen over de grond schuifelden om tot op enkele meters te komen.

Mijn laatste irritatie was afgelopen week bij het zien van een wolf. Deze wolf verblijft voornamelijk in een rustgebied, maar vanaf een bepaalde plek op het pad waar je gewoon mag komen had ik de wolf eerder gezien aan de rand van dat rustgebied. Op grote afstand, soms wel op vierhonderd meter, kon ik het dier door de verrekijker goed zien. In het rustgebied heeft de wolf de ruimte en de vrijheid om te doen wat ze wil. Enkele dagen geleden zag ik echter een video van de wolf op internet voorbijkomen. Dezelfde wolf, maar veel dichterbij met een tekst erbij dat het een toevallige ontmoeting was geweest. De video ging rond en mijn argwanende gevoel bleek te kloppen. De maker ervan was niet netjes op het pad gebleven, maar had volledig in het rustgebied gezeten, vlakbij het veld waar de wolf foerageerde, honderden meters van de plek waar je wel mag komen. En ondanks dat de persoon een boete had gekregen, was de trots er kennelijk niet minder om. Overal werd opgeschept en werd er een prachtig verhaal van gemaakt. Maar op deze wijze beelden maken van de natuur, ik walg ervan.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.