Natuurcolumnist Michael de Vries over verborgen schatten en zeldzame vondsten: ‘Ik had ineens heel veel geluk’

EDE De mooiste en leukste columns om te schrijven, zijn vaak de columns waarin je een ongezouten mening geeft. Met dit soort columns hoop je dat mensen ergens over na gaan denken. Mensen mogen het ermee eens zijn, of mee oneens. Dat maakt dan feitelijk weinig meer uit. Het zijn ook vaak de columns die het makkelijkste op papier komen.

Maar in de natuur is zóveel moois te beleven dat het ook belangrijk is om zo nu en dan te schrijven over mijn ontmoetingen in het veld. Dagelijks probeer ik wel even in de natuur te zijn. Soms een rondje door het park en als het kan, vaak in de weekenden, wat langer. 

BINNENVELD

Vanochtend had ik een paar uur uitgetrokken om richting het binnenveld en aansluitend de Blauwe Kamer te fietsen. Het binnenveld is de afgelopen jaren steeds mooier en vooral natuurrijker geworden zodat ik er vaak langer blijf hangen. En soms, héél soms, heb je in het binnenveld de meest bijzondere ontmoetingen.

Al bij binnenkomst, op de plek waar ik mijn fiets vaak even neerzet, hoorde ik een geluid wat ik niet snel thuis kon brengen. Ik speurde het riet af en zag een lichtbruine vogel met een lange staart. Volledig verscholen en megadruk, was de eerste vogel die ik zag een vrouwtje van het baardmannetje, een prachtige rietvogel en zeker een mooie start.

Lees ook

Natuurcolumn Michael de Vries: De verborgen schatten van april

 

BLAUWBORSTEN

Het was nog vroeg en de zon probeerde door te breken. Op verschillende plekken lieten blauwborsten zich horen en zien. Blauwborsten doen het goed in ons land. Door wateren hun natuurlijke vormen terug te geven en de begroeiing wat vaker te laten staan, ontstaat er een leefgebied van water, riet en ruigte waar blauwborsten graag verblijven. Tijdens mijn tocht kwam ik minimaal tien zingende blauwborstmannen tegen. 

De foto’s die ik maakte, wilde ik gebruiken ter ondersteuning van deze column, maar op het moment dat ik mijn laatste blauwborst van de dag zou gaan zien, had ik ineens geluk. Héél veel geluk.

ZELDZAAM

Toen ik van de fiets stapte om de blauwborst te fotograferen, zag ik de vogel ineens niet meer. Wel kwam er een ooievaar aangevlogen. Terwijl ik mijn camera scherp stel op de ooievaar bleek het geen ooievaar. Ik had me vergist, en wat een mooie vergissing was het toen ik zag dat er een zeldzame kraanvogel voor mijn neus langs kwam vliegen. Tja, dan weet je even letterlijk niet wat je ziet.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.