Columnist Cynthia Lukassen over het Lichtjesfeest: ‘Van kleine lampionnen tot ware lichtshows die onze straten verlichten’

EDE ,,Kijk mam, sneeuw!” Mijn dochter laat mijn hand los en rent weg. Even verderop zie ik haar staan tussen een groepje kinderen. Helemaal stil. Haar ogen gesloten. En met een brede glimlach op haar gezicht. Een paar seconden lang sta ik daar. Genietend van mijn genietende dochter.

Als haar hoofd bijna verdwijnt tussen de vlokken, pak ik haar hand. ,,Kom op schat, we gaan verder. Voordat je straks helemaal niets meer kan zien.” Grinnikend vervolgen we onze route.

DANSEN OP KERSTMUZIEK

Onderweg dansen we op kerstmuziek. Roosteren we marshmallows boven het vuur. En genieten we van de talloze, prachtige lampjes om ons heen. Van kleine lampionnen tot ware lichtshows die onze straten verlichten.

De hele avond worden er belangeloos lekkernijen, activiteiten en vriendelijke woorden uitgedeeld. Zo voegt iedereen zijn of haar eigen stukje licht toe aan dit jaarlijkse feest in onze wijk.

Een feest dat in 2021 ooit begon als een klein idee van twee buurvrouwen uit Kernhem. In een tijd dat iedereen afstand moest houden, brachten zij met deze winterse wandeling een lichtpuntje tijdens de lockdown.

Ik kan me nog herinneren dat we deze wandeling voor het eerst liepen en dat ik toen - heel even – het ouderwetse kerstgevoel ervaarde. Even de saamhorigheid. De gezelligheid. De verbinding. Ondanks alle beperkingen, het gemis en de verplichte 1,5 meter afstand.

MOOIE TRADITIE

Nu – 4 jaar later – is dit Lichtjesfeest een mooie traditie geworden. Waar je elk jaar wandelend contact maakt met buurtgenoten die normaal gesproken op afstand blijven. Niet meer door een pandemie. Maar door de dagelijkse drukte. Afleiding van de smartphone.

Of omdat de stap om iemand ‘zomaar’ op straat aan te spreken te groot voelt.

Tijdens dit feest drinken, kletsen of wandelen we even samen, totdat we elkaar weer uit het oog verliezen in de zee van lichtjes. Wanneer mijn dochter en ik onze straat inlopen, ziet ze er weer één. ,,Oké, vooruit. De laatste dan” beantwoord ik haar verwachtingvolle blik. En weer staat mijn dochter daar. Voor de sneeuwmachine. Gesloten ogen. En die brede glimlach, die mijn hart zo verlicht.

Lieve lezer, ik wens u een fijne kerst toe, waarin u echt even tijd neemt voor elkaar. En een 2025 vol met sprankelende lichtpuntjes. Waarvan u met alle aandacht kunt genieten. Het liefst met ogen dicht. En een brede glimlach op uw gezicht.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.