Ook columniste Cynthia Lukassen staat stil bij onze vrijheid: ‘We bezitten vrede niet; we onderhouden het samen’

EDE We zitten met z’n drietjes op de bank. Mijn dochter op schoot bij mijn man. Ik ernaast. Mijn hoofd op zijn schouder. Haar handje in mijn hand. En we zijn stil.

79 jaar geleden was er op dit moment oorlog in ons land. De dag erna - op 5 mei - werd Nederland vrij verklaard. Er was weer vrede in ons land. En dat is er nog steeds.

ZONDER VREDE

Terwijl ik de zachte ademhaling van mijn dochter hoor, bedenk ik me hoe anders ons leven zou zijn zonder vrede. Niet zorgeloos leven, maar overleven. Wij kennen dat niet. Niet uit eigen ervaring althans.

Vele jaren geleden vluchtten mijn opa en oma samen met mijn vader naar Nederland. Ze waren niet meer veilig in Indonesië en zaten maandenlang op een boot naar Nederland. Eenmaal hier aangekomen werden ze in barakken ondergebracht tot er plek voor hen was.

JAPPENKAMPEN

Eén keer sprak ik met mijn opa over die tijd. Op school hadden we het over jappenkampen gehad en ik wilde weten of hij dat kende. Toen vertelde hij dat hij zelf in een kamp had gezeten. Wat hij had gezien, had meegemaakt en gehoord. Ik werd er stil van.

En daarna bleven we stil. We hebben het er nooit meer samen over gehad. Het ‘Indische zwijgen’ noemen ze dat, geloof ik. Maar als ik eerlijk ben, bleven mijn vragen ook uit.

Lees ook

Regenachtige dodenherdenking bij mausoleum in Ede

 

SNEL WEGZAPPEN

Nog steeds vermijd ik het onderwerp oorlog vaak. Bij beelden van Oekraïne, Rusland en de Gaza zap ik snel weg, voordat de angst me naar mijn keel grijpt. Er hoeft maar één gek aan de macht te komen of één extremist ons land aan te vallen. En er is geen reden meer om onze vrijheid op 5 mei te vieren. Ik moet er niet aan denken.

Want oorlog is niet alleen een geschiedenisverhaal. Het is nog steeds het verhaal ruim zesduizend Edenaren die tijdens de Tweede Wereldoorlog opgroeiden. Het verhaal van mijn opa, oma en vader die tijdens een lange boottocht hun toevlucht in Nederland zochten. Het verhaal van mijn eerste vriendje, die als kind zijn vaderland ontvluchtte. En het verhaal van de mensen die nu aan de Galvanistraat in Ede, in Ter Apel of elders in ons land opgevangen worden.

ONDERHOUDEN

Ik las laatst: vrede is een kostbaar bezit. Maar dat is het niet. We bezitten vrede niet. We onderhouden het samen. Door te blijven praten. Te blijven luisteren. En samen stil te staan.

Op de Dam. Bij het Mausoleum. Of samen op de bank. Zodat we blijven beseffen hoe bijzonder onze alledaagse vrijheid is. 

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.