Column Cynthia Lukassen: Elke dag planten we zaadjes

EDE We zitten met z’n vieren aan het ontbijt. Twee van ons met een bord muesli, één in het kinderzitje en de laatste… languit liggend op tafel. Ja hoor, verzucht ze. ,,De zomervakantie zit er alweer op. Wat vliegt de tijd hè.”

Mijn gedachten dwalen af. Zes weken vol bloeiende heide, mooie kunstwerken en een zwembad in de achtertuin. 

Volle weken, maar ook het gevoel dat we uit ons ritme gleden. Ik merk dat ik weer hunker naar regelmaat.

UKKIES

Drie weken geleden gebeurde er iets onverwachts: er kwamen twee ukkies bij in huis. Overal kleertjes, luiers en speelgoed - deze kleintjes groeien zó snel.

,,Mama is vandaag de hele dag weg, druk aan het werk. Jullie mogen bij oma blijven”, zegt ze met een knikje naar mij. Mijn kersverse ‘kleinkinderen’ krijgen een dikke smakkerd op hun bol en worden achtergelaten in de woonkamer. Dat kan best. Ze zijn immers al een paar weken oud.

Lopend naar school bedenk ik me dat mijn dochter niet alleen in de lengte, maar ook op andere fronten is gegroeid de afgelopen weken. Alleen op de fiets naar haar bestie, samen met vrienden naar Fantasieland en nu: op naar de bovenbouw.

Op school blijkt het feest al begonnen: ballonnen, muziek, en de wethouder opent het nieuwe schooljaar. De school bestaat 25 jaar en groeide van een handjevol leerlingen tot ruim 200. Alles wat klein begint, kan uitgroeien tot iets groots.

Elke dag planten we zaadjes, geven we water en zetten we elkaar in het zonnetje. Dat doen we overal, en zeker ook op school. 

Ik herinner me groep 5: mijn opstel over een auto-ongeluk op de Slotlaan, maar dan vanuit het perspectief van een lantaarnpaal. Meester Oelen gaf me enthousiast een 10+, zette mijn verhaal zelfs in de schoolkrant. En kijk: meer dan 25 jaar later bloeit zijn zonlicht nog steeds door in wat ik nu doe.

En nu gaat mijn eigen dochter naar groep 5. Ik ben benieuwd welke zaadjes over 25 jaar nog bloeien en welke zachtjes zijn verwelkt. Zal ze nog steeds zo vrij dansen? Zal ze iets doen met die rekenknobbel van haar? Of zijn de poppenkindjes tegen die tijd ingeruild voor echte exemplaren?

ONTKIEMEN

Ik plant een kus op haar hoofd en vertrek naar huis. Eenmaal thuis gekomen geef ik mijn poppenkleinkinderen een aai over hun bol, open mijn computer en giet mijn aandacht in verhalen die - wie weet - bij iemand anders een zaadje helpen ontkiemen.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.