Columnist Daniëlle Horneman: ‘Laat boer en bij weer hun werk doen’

EDE Van bijen word ik blij. Zowel van honingbijen als solitaire bijen. Beide soorten zijn onmisbaar. Bijen zijn, naast alle andere bijzondere eigenschappen, ook fantastische bestuivers. Zo bestuiven ze een enorm deel van ons voedsel. Zonder hen zouden supermarkten er dramatisch anders uit zien. Veel minder fruit, groenten, noten en zaden.

Het is daarom tragisch dat we de bij, en daarmee uiteindelijk onszelf, in groot gevaar brengen. Niet alleen door de pesticiden die we gebruiken, maar ook door monocultuur en verdwijnen van wilde natuur doordat landbouw en bijenteelt steeds meer draaien om productie en efficiëntie. Ook in onze eigen tuinen houden we nog maar weinig rekening met de bijen.

Hoe mooi daarom, dat in Ede vorige week de Boeren Bijen Oase werd geopend. Een prachtig stukje natuur waar wilde bijen voedsel, rust en schuilplaatsen kunnen vinden. Waar wandelaars en bezoekers zich kunnen verwonderen over bijen en van hen kunnen leren.

Lees ook

Opening Boeren Bijen Oase op landgoed Kernhem

 

Je ziet ze vliegen van bloem naar bloem. Daar waar honingbijen echt in gemeenschap leven en bijna functioneren als één levend organisme, vliegt de solitaire bij heel vredelievend en toegewijd haar eigen pad. Maar allen hebben één ding gemeen, ze leven in harmonie met de natuur.

ZEKERE WILDHEID

Daarmee laten ze ons iets interessants zien. Want terwijl de bij floreert in diversiteit, ritme, samenwerking met de natuur en een zekere wildheid, draaien veel van onze moderne systemen op uniformiteit, beheersing en maximale opbrengst.

Daarover raakte ik deze week in de boerderijwinkel aan de praat met de boerin. Iemand die met liefde voedsel produceert. Ze vertelde hoe ingewikkeld het allemaal wordt gemaakt. Regels, formulieren, controles, aanpassingen, kosten. Alsof voedsel produceren tegenwoordig verdachter is dan een belastingconstructie van een multinational. Terwijl de gemiddelde boer meer verbonden is met de seizoenen en de natuur dan menig beleidsmaker ooit zal zijn.

BEETJE IRONISCH

Ergens is het een beetje ironisch. We maken het de mensen die met hun handen in de aarde werken bijna onmogelijk om te overleven, en daarna zetten we bloemen neer om de natuur te herstellen die verdwenen is doordat alles steeds groter, efficiënter en goedkoper moest.

We hebben ze beiden nodig en zouden zowel de boer als de bij gewoon weer hun werk moeten laten doen. Want hoe meer wij proberen de natuur te beheersen, hoe verder we er zelf van verwijderd raken.

door Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.