Columnist Daniëlle Horneman: Liefde is van iedereen

EDE Er zijn tegenwoordig meer vlaggen dan ik vroeger kleurpotloden had. Voor bijna iedere groep, overtuiging en identiteit lijkt een eigen exemplaar te bestaan. Afgelopen week kleurden de straten weer in alle kleuren van de regenboog. Amsterdam viert World Pride en ook Ede wil zich nadrukkelijker als regenbooggemeente profileren.

Laat ik maar meteen eerlijk zijn: de regenboogvlag roept bij mij weinig enthousiasme op. Niet omdat ik iets heb tegen de mensen die zij vertegenwoordigt, maar omdat ik hoop dat we onszelf en elkaar minder in hokjes hoeven in te delen. Uiteindelijk zijn we allemaal eerst mens, en pas daarna alles wat ons uniek maakt. 

Begrijp me niet verkeerd: ik heb collega’s, vrienden en familie die tijdens Pride vieren dat zij zich niet hoeven te schamen voor wie ze zijn. Ook vragen zij aandacht voor discriminatie, geweld en pesten. Ik gun iedereen een leven waarin je jezelf kunt zijn en hand in hand kunt lopen met degene van wie je houdt, zonder angst voor een opgetrokken wenkbrauw, een nare opmerking of erger. Liefde is al ingewikkeld genoeg zonder dat anderen zich ermee bemoeien. 

Mijn kritische noot gaat over de manier waarop we als samenleving steeds vaker in identiteiten denken en daarmee soms juist polarisatie versterken. Mijn grootste zorg is dat deze discussie steeds jongere kinderen bereikt. 

Kinderen zijn nog volop bezig te ontdekken wie ze zijn. Ze veranderen, twijfelen, zoeken en experimenteren. Dat hoort bij opgroeien. Pubers zijn bovendien gevoelig voor hun omgeving. De behoefte om ergens bij te horen kan groter zijn dan de ruimte om stil te staan bij wie je werkelijk bent. Zo kunnen kinderen druk ervaren om zichzelf al heel jong te definiëren. 

Daarom vind ik dat we terughoudend moeten zijn bij beslissingen waarvan de gevolgen een leven lang kunnen doorwerken. Kinderen verdienen tijd en rust om zichzelf te leren kennen voordat zij onomkeerbare keuzes maken. Volwassen begeleiding betekent soms ook afremmen en beschermen. 

Tolerantie werkt twee kanten op. Wie ruimte vraagt voor zichzelf, moet die ook een ander gunnen. We hoeven niet direct in kampen tegenover elkaar te staan zodra iemand kritische vragen stelt. Vragen stellen is niet hetzelfde als iemand afwijzen. Een andere mening hebben evenmin. 

Uiteindelijk verlangen we allemaal naar hetzelfde. Gezien worden, geaccepteerd worden en liefhebben zonder angst.

Liefde is tenslotte van iedereen.

door Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.