Natuurcolumn Michael de Vries: Familie grauwe klauwier

EDE Het mooie van de zomervakantie is dat ik zodra ik opsta, gelijk de natuur in kan gaan, omdat de zon al vroeg opkomt. Afgelopen jaren deed ik dat bijna dagelijks en zo kon het zijn dat ik fantastische ontmoeting had met groepen edelherten, zwijnen, wolven, vossen en zelfs zo af en toe een das. 

Maar of het nu de leeftijd is of vermoeidheid in het algemeen, ook ik red het niet meer om al in de natuur te zijn als de zon opkomt. Al meerdere ochtenden nam ik me het voor en al meerdere ochtend had ik last van uitstelgedrag en begon ik eerst even met een bakkie koffie, een rondje door de tuin, nog een bakkie koffie en pas op het moment dat de meeste natuurliefhebbers alweer bijna vertrekken uit de natuur, kom ik dan pas op het dooie gemakje aan. Vaak hoor je van anderen dan dat er niets te zien was en als er dan wel iets te zien is geweest, dan heb je toch ergens een baal momentje dat je toch niet eerder bent gegaan.

Toen ik afgelopen week, samen met mijn vriendin, op Planken Wambuis aankwam, zo rond 7.30 uur pas, besloten we even te kijken bij een veldje waar ik al eerder grauwe klauwieren had gezien. Grauwe klauwieren fascineren me eigenlijk altijd wel. Naast dat het prachtige vogels zijn om te zien, vooral het mannetje met een gitzwart masker, vind ik ze ook bijzonder door hun gedrag. Ze kiezen open terreinen met her en der een struik. Van daaruit jagen ze op prooien door telkens vanuit de struik weg te vliegen op zoek naar grote insecten zoals hommels of mestkevers en prikken deze dan vaak op een doorn.

Normaal als ik bij dit veldje grauwe klauwieren zag, dan zaten de vogels vaak achterin het veld, waardoor ze moeilijk te zien waren. Dit keer zag ik dat ze veel verder naar voren zaten en nog leuker was het dat het niet alleen de volwassen vogels waren, maar er zaten ook meerdere jonge, uitgevlogen, vogels tussen. Continu zochten de oudervogels voedsel en bedelden de jongen ongeduldig door te schreeuwen en met hun vleugels te wapperen. Af en toe bracht het vrouwtje wat voedsel naar de jongen, keek even of de jongen het voedsel aankonden en vloog weer verder voor een nieuwe portie. Een half uur konden we genieten van dit schouwspel.

Zo zie je maar dat je soms ook echt wel iets later in de natuur kan zijn.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.