Columnist Cynthia Lukassen: ‘Het wil even niet, en dat is niet erg’

EDE Soms lukt het even niet. Op mijn scherm knippert de cursor op een groot, leeg vel. Ik kijk ernaar, maar er komt niets. Net zoals er al weken maar weinig uit mijn vingers komt. Normaal gesproken ontplof ik bijna van de creatieve ideeën. Nu plof ik vooral op de bank. Of op bed. Ik kijk uit het raam, zoek afleiding of verdwijn in een andere wereld van een boek.

Het wil even niet.

Of het nou de hitte is die mijn hersenen licht heeft gefrituurd, of alles wat er op de achtergrond meespeelt. Feit is dat mijn hoofd even een tandje terugschakelt.

Het is niet erg.

Het leven is geen rechte lijn omhoog. Het heeft pieken en dalen. Net als de temperatuur in Nederland, zo blijkt deze zomer maar weer. En tijdens een dal in je leven – of een piek op de thermometer – moet je je misschien gewoon aanpassen. 

Niet op volle kracht vooruit, maar kijken wat je nodig hebt. En jezelf toestaan om daar ook echt even aan toe te geven.

Dus kijk ik uit het raam. Lig ik op bed. Lach ik met mijn dochter. Praat ik met mijn man. Drink ik ijskoffie alsof het een levensbehoefte is. Hang ik voor de waaier op de bank. En schrijf ik wat van me af als dat lukt.

GEEN ZIN

Mijn tekenboeken liggen naar me te lonken, maar ik heb geen zin. Mijn schilderspullen flirten met me, maar ik reageer niet. En dit lege vel vraagt om woorden, maar ik kan ze niet vinden.

Zelfs de actualiteit glijdt een beetje langs me heen. Wat er gebeurt in Ede, in Nederland of ergens ver weg op de wereld: ik hoef het even niet allemaal te weten. Mijn hoofd heeft blijkbaar andere dingen te doen.

Misschien leer ik juist in deze periode iets waar ik normaal makkelijk aan voorbijga. Dat ik niet altijd meer, beter of productiever hoef te zijn. Dat ik niet ieder leeg moment hoef op te vullen. Niet ieder idee hoef uit te werken. Niet iedere dag iets hoef te maken.

Soms mag je gewoon even op de bank ploffen. Uit het raam kijken. Niets bedenken. En wachten tot er vanzelf weer iets komt.

Misschien is dat wel wat ik nu nodig heb. Niet meer, beter en perfecter. Maar eerlijker, milder en oprechter.

En dus geen pakkende column over de actualiteit of over Ede. Geen briljante invalshoek, geen groot verhaal. Gewoon een klein hersenspinsel uit mijn leven nu.

Een column over wat ik wél kan delen.

Nu.

Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.