Natuurcolumnist Michael de Vries over een opvallende spin

EDE Als ik in de natuur ben om opnames te maken, ga ik bijna nooit met een echt doel erheen. Waar veel mensen een bepaalde vogel of zoogdier voor de camera willen krijgen, vaak ook nog in een bepaalde houding of setting en daar dan uren op kunnen wachten, kies ik er veel liever voor om maar gewoon wat te gaan lopen of fietsen en vanzelf wel te merken wat ik tegenkom. De rust die anderen wel hebben om soms urenlang op dezelfde plek te zitten heb ik nu eenmaal niet. Bovendien zou ik dan telkens het idee hebben dat wanneer ik dan ergens op een vaste plek zou zitten, er ergens anders iets bijzonders te zien zal zijn, wat ik dan weer mis.

Zoals ik al vaker schreef, zijn voor mij sowieso de verrassingen het meest bijzonder. Een havik die net voor me op een pad bij een laagje water wat komt drinken, die ijsvogel die ineens over een slootje vliegt of een wolvenwelp die ineens voor je op het pad staat. Het zijn allemaal gebeurtenissen die ik waarschijnlijk had gemist als ik doelbewust naar een vaste plek was gegaan.
Toen ik afgelopen zomer rond het Veluwecentrum liep, had ik het geluk om meerdere koninginnenpages tegen te komen. Ze vlogen daar tussen de wilde peen. Wilde peen is een waardplant voor koninginnenpages en dat betekent dat ze waarschijnlijk een plek zochten om hun eieren af te zetten.

Een paar weken later ging ik terug om te kijken of ik ergens rupsen zou tegenkomen, omdat de eieren dan al uit hadden moeten komen, maar helaas was er geen rups te vinden. Wel zag ik op meerdere plekken tussen de ruigte opvallende grote spinnen. Nu ben ik géén spinnenliefhebber als ze in huis zitten, maar zo buiten in de natuur vind ik ze dan wel weer bijzonder. De soort die ik tegenkwam was de wespspin, ook wel tijgerspin genoemd. Als je kijkt hoe de spin, en dan eigenlijk vooral het vrouwtje, eruitziet dan snap je direct waar die namen vandaan komen. Wespspinnen zijn relatief nieuw in ons land. In mijn geboortejaar 1984, was de spin nog amper te zien in ons land, maar vooral vanaf de jaren ‘90 kwam de soort in opmars vanuit Zuid-Europa. Nu kom ik ze geregeld tegen, maar telkens als ik ze zie kan ik het niet laten om even op de knieën te gaan zitten en te genieten van dit prachtige diertje, die in dit geval een wants had gevangen.

Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.