Column burgemeester René Verhulst: ‘Caca’, zeg me dat het niet waar is

EDE Een tijdje terug las ik een interview met een Nederlander die gedeeltelijk in Italië woont. Hij had een tijdje in Frankrijk gezeten, maar Italië was toch leuker. Bij het tweede bezoek aan een bar in dat land (bar=café) ‘is de barman je vriend’, zei hij. Frankrijk was wat dat betreft onpersoonlijker.

Mijn ervaring is anders. Wanneer je in Frankrijk eerst groet voor je iets bestelt, dan heb je al wat gewonnen in het contact. Gewoon ‘bonjour’ of vanaf een uur of 5 ‘bonsoir’ zeggen én dan bestellen. Niet meteen het gewenste door de zaak schreeuwen of vaag mompelen zonder de barman, laten we het daar even op houden, aan te kijken. 

Mijn favoriete plek is de locale PMU Bar Tabac. Die is overal, er is koffie, Frans bier van de tap en je kunt er sigaretten en loten kopen. Dat doe ik dan niet, maar het voordeel is dat die mensen van wanten weten. Er hangt een tv-scherm dat na netjes vragen op France 2 gaat voor het wielrennen. Je hoeft niet te smeken om een bestelling. En als echte Nederlander is die koffie voor 1,80 ook nooit weg. 

Je loopt wel de kans dat ze rond een uur of 10 in de ochtend naast je al aan de halve liters Kronenbourg 1664 of de pastis zitten, om even later op te staan en weer verder gaan met het asfalteren van de straat verderop. Kom je er die avond weer dan tref je meteen al bekenden die je eerder op de dag bij de visboer of de fietsenmaker hebt gezien. Dat schept een band. En nog even later dring je meteen door tot de revolutionaire zielen van de habitués. Dan gaat het over politiek. In Frankrijk is alles verschrikkelijk duur geworden en veel slechter. Vooral het bier kreeg ik te horen. Dat is zo slecht dat het steeds langer duurt voor je dronken wordt en als je dat eindelijk wel bent dan is geen vrolijkheid meer, maar ben je vooral verdrietig. ‘Triste, incroyable en catastrophe, stupide, politique,’ het is allemaal prima te begrijpen in de PMU Bar.

En Nederland dan? Iets over het gevallen kabinet, lijsttrekkers, nieuwe namen, klimaat, stikstof (= ‘azote’, ik moest het opzoeken). Niets van dat alles. Toch weer Amsterdam en molens en zo. En, schrikt u niet: ‘caca.’ ‘Caca’, ik wist het niet, maar dat is het Franse woord voor poepen en dat doen wij Nederlanders op het hoofd van een slapend iemand of gewoon in de voortuin van een ander. Het woord ‘caca’ vergeet ik nooit meer. Zeg me dat het niet waar is.

door René Verhulst, burgemeester Ede